— 73 — 



In het gebergte gebeurt het niet zelden, dat geen zout in huis is, waarop 

 de Europeaan bij het doen van eene binnenlandsche reis wel mag rekenen. 



Het spreekt van zelf, dat men, als de maaltijd gereed is, den gastheer ook 

 een stuk gekookt vleesch aanbiedt, wat deze dan gaarne aanneemt. 



Bij het slagten wordt weinig omslag gemaakt. 



Van een varken worden de pooten bij elkaar gebonden en een stok er 

 tusschen gestoken; twee mannen tillen het beest op, een derde geeft het met 

 zijn kabéla een diepen steek even achter den regter voorpoot en de dragers 

 brengen het varken onmiddelijk boven een vlammend vuur om het haar te ver- 

 branden, zoodat het dier nog spartelende wordt gebrand. 



Een paard wordt aan een lijn door twee mannen links en regts vast ge- 

 houden; het hoofd van het paard wordt een weinig opwaarts geduwd en één 

 slag aan de keel met de kabéla is voldoende om den strot te doorsnijden. 



Op gelijke wijze wordt gehandeld bij het slagten van een karbouw, welke 

 een touw door de neusgaten heeft. 



Nimmer wordt iets geslagt zonder daarvan de ingewanden te onderzoeken; 

 van een kip de darm; van een karbouw, varken, geit of bok delever. Die 

 darm of lever gaat van hand in hand en moet aanwijzen of er ook reden 

 is om ongerust te zijn. 



Wat er eigenlijk aan gezien wordt, kan, noch durf ik zeggen, want ik begrijp 

 er niets van en ben overtuigd, dat het met het gros der Soembanezen evenzoo is, 

 al geven sommigen zich den schijn van veel lever- en darm-geleerdheid. 



Bij het slagten van een paard of hond wordt de lever niet onderzocht, 

 doch moet de darm van een klein kipje alsdan daartoe dienen. 



Ieder persoon, die eenigzins voornaam kan heeten, heeft minstens één tolk, 

 de Radja's hebben er meer. 



Die tolken zijn de personen, die het woord voeren bij elke gelegenheid, 

 waarbij over zaken moet gepraat worden. 



Hebben twee verschillende familiën of personen de eene of andere ge- 

 wigtige zaak met elkaar te verhandelen, hetzij in vriend- of vijand-schap, b. v. 

 een huwelijk, diefstal, overspel of iets anders, altoos zijn het de woordvoer- 

 ders — voor elke partij één — welke de zaken vereffenen. 



Al komen ook de belanghebbenden persoonlijk bij elkaar, toch spreken 

 zij over de zaak elkander niet toe. 



A zegt aan zijn tolk op voor elkeen hoor- en verstaan-bare wijze, wat 

 hij te zeggen heeft; die tolk brengt dat, luid sprekende, over aan den tolk 

 van B, voegt er naar gelang van zijne knapheid het een en ander in het 

 belang van zijn heer bij en B verneemt het nog eens van zijn eigen tolk, 

 zoodat hij dat stukje driemalen heeft moeten hooren. 



Op dezelfde wijze moet A aanhooren, wat B. heeft te zeggen. 



Zoo kunnen zij over in ons oog nietige zaken een geheelen dag zitten 



