_ 74 — 



babbelen, waarmede zij, zoo noodig, den volgenden dag voortgaan, totdat zij 

 het eens zijn. 



Het praten op die wijze wordt loloek genoemd. 



Aan eten wordt alsdan minder gedacht, doch zoo veel te meer aan pinang 

 kaauwen. Telkens wordt de kaloembo geopend en tusschen de pinang ge- 

 zocht, alsof de woorden, welke zij spreken, van daar te voorschijn moeten 

 komen. 



Bij elke gelegenheid, waarbij het heet, dat veel gepraat moet worden, 

 doen de tolken hun best om hunne babbelkunst te laten luchten. Uren ach- 

 tereen kunnen zij met de meeste snelheid doorpraten en hunne toehoorders 

 tot bewondering brengen. Nimmer gaan zij direct op het doel af, doch al- 

 toos met de meeste omwegen en komen eindelijk daar, waar zij wezen moe- 

 ten, teregt. Die het mooist en het langst praat, slaat zijn tegenpartij uit 

 het veld en wint de zaak. Zij zijn, wat het praten betreft, advocaten, na- 

 tuurlijk Soembanesche ! 



Hij, die spreekt, wordt nimmer in de rede gevallen. 



Op reis is het noodzakelijk, dat men daar, waar men komt logeren, den 

 gastheer eenige geschenken aanbiedt, welke geschenken op een bakje met een 

 weinig pinang worden gelegd, zooals hiervoren is gezegd; en uw tolk voert 

 het woord. 



Meestal begint men bij aankomst daarmede en geeft dan het doel der reis 

 te kennen. 



De geschenken zijn, als het ware, verpligtend, doch men kan overigens 

 aannemen, dat de Soembanees nimmer iets geeft dan met het doel om iets van 

 meer waarde terug te krijgen. Hij verbeeldt zich dan aan het hengelen te zijn 

 en offert een klein vischje om een grooteren te vangen. Zonder dat zal hij uit 

 eigen beweging niets geven. 



Hij, die een geschenk heeft ontvangen, tracht in den loop van den dag te 

 weten te komen, wat als tegengeschenk wordt verlangd, aan welk verlangen wordt 

 voldaan, omdat men niet durft weigeren. Indien het verlangde te bezwarend 

 mogt zijn, geeft de begiftigde de ontvangen artikelen terug, voegt er een stuk 

 lijnwaad of koperen ketting bij als blijk van welwillendheid en laat door den 

 tolk zeggen , dat men het verlangde niet heeft. 



Bij het gezamenlijk uittrekken om eene negorij te beoorlogen wordt vóór de 

 vijandelijke kampong op eenigen afstand, doch digt genoeg om elkaar al schreeu- 

 wende te kunnen verstaan, halt gehouden en den vijand toegeroepen. 



Deze vertoont zich zonder zijne kampong te verlaten en vraagt naar het 

 doel der komst. 



De tolk of prater van de oorlogzuchtige partij roept of, beter gezegd, schreeuwt 

 aan de tegenpartij het antwoord toe, noemt de grieven op, zegt, dat de maat 

 vol is en dat men derhalve is gekomen om zich regt te verschaffen. 





