— 108 — 



er steeds op peinst om Soedoe ten onder te brengen. Toen die man mij bezocht, 

 was ik natuurlijk beleefd en vriendelijk jegens hem, doch de zeven hoofden 

 op palen, welke juist vóór mij stonden, maakten, dat ik in hem den eersten 

 Soembanees zag met een echt moordenaars- gezicht, waartoe de blik uit de onaan- 

 gename, grijskleurige oogen (op Soemba een vreemd verschijnsel) veel bijdroeg. 



De tuinen van het volk liggen op grooten afstand van de negorij. Velen 

 hunner hebben zelfs tuinen op Kambéra's grond, waardoor zij zich als burgers 

 van beide negorijen beschouwen en Oemboe Daij, die van oudsher een voornaam 

 vorst heet te zijn, vroeger invloed uitoefende op het volk van Kambéra. Zelfs 

 niet lang geleden had de bevolking van Kambéra nog veel van zijne roof- 

 en moord-zucht te lijden, doch door de plaatsing van ambtenaren durft hij 

 nu niet meer aan hen tornen. 



Ik schat den weg van Kabaniroe tot aan Bata Kapédoe op ± 13 paal. 



Tot het gebied van den Radja van Bata Kapédoe behoort ook de negorij 

 Kiritana, waarover later een en ander zal worden gezegd. 



DJÉRIEK. 



Van Bata Kapédoe naar Djériek zijn % l j z uur rijden noodig, alhoewel beide 

 negorijen oogenschijnlijk veel digter bij elkaar zijn gelegen. 



Gedurende dit traject is het eene aaneenschakeling van klimmen en dalen 

 over bergen, waaronder enkele van meer dan 150 vt. hoogte. 



Aan den voet van den berg Djériek druipt het water in een kom, waaruit 

 het drinkwater door de vrouwen onder een moeijelijk dalen en klimmen van 

 ■± een half uur wordt gehaald. Dat water loopt onder en tusschen de steenen 

 door en vormt een klein beekje, Waai Roka geheeten, dat wij op 1 / 2 uur van 

 dat punt passeerden. 



Bij het naderen van het huis van den Radja, Oemboe Dawa Samba ka 

 Wasa, gelegen op den berg in het midden der negorij, zag ik een paar jonge- 

 lingen en eenige vrouwen de vlugt nemen; praten of schreeuwen hielp niets; 

 zij bleven weg. 



Ik ging dus op het geluid van een schreeuwend klein kind het huis binnen, 

 vleide mij naast het kind neer, gaf het tot speelgoed eenige koralen en wachtte 

 geduldig af, wat komen moest. 



Het duurde dan ook niet lang of het huis werd bestormd door vrouwen, 

 gewapend met gevlochten mandjes, beladen met sirilr en pinang. 



Vier harer boden mij bevende de sirih aan, met de verzekering, dat zij voor 

 den Meramba bara (witte koning) bevreesd waren. 



Zij waren de vier vrouwen van den Radja, die met zijn volk op de var- 

 kensjagt was en een uur later te huis kwam. 



Hij is een man van omstreeks 40 jaren, heeft een ruw en flink voorkomen 

 en iets goedigs in zijn gelaat. 



