— 104 — 



doen eten in de nabijheid van een klein stilstaand water, Mata-waai-paraij- 

 mabotoe geheeten. 



Paraij mabotoe is eene sedert eenige jaren verlaten kampong. 



Om 2 uur van daar vertrokken, reden wij westelijk langs de berg-ne- 

 gorijen Bata-Kapédoe en Djériek en kwamen ten 6 U 15' aan een tuinhuisje 

 van den Radja van laatstgenoemde negorij. 



Over den weg van Kabaniroe naar Bata- Kapédoe en Djériek , zoo ook over 

 die negorijen zelve, is hier voren reeds een en ander gezegd. 



Van Mata-waai -paraij- mabotoe af is de weg goed. 



Al spoedig wordt het steenachtige minder en begint de bodem een meer 

 vruchtbaar aanzien te krijgen. Hier beginnen dan ook de tuinen van het volk 

 van Djériek, welke meest alle zijn aangelegd in valleijen tusschen bergen. 



Uren achtereen langs tuinen rijdende van de Djeriekers, bespeurt men, dat 

 het volk hier niet lui is. 



In deze tuinen zag ik voor het eerst op Soemba ananas geplant; ook sche- 

 nen die tuinen onderling te wedijveren om het bezit van het grootst mogelijke 

 aantal papaija-boomen. 



Ofschoon men in de laatste uren geene rivieren passeert, is hier toch alom 

 geen gebrek aan drinkwater. Het volk, in de tuinen verblijf houdende, haalt 

 zulks uit de bronnen , welke hier en daar aan den voet van een berg worden 

 aangetroffen. Ik telde er vijf, door mij zelf gezien. 



De Radja van Djériek kultiveert een weinig padi; ook eenige mindere Soem- 

 banezen doen dat. 



Wij werden in zijn tuinhuis onthaald op ongaar gekookte rijst en een klap- 

 perdop bron-water. 



De omstreken zijn vruchtbaar en zelfs in den droogsten tijd van het jaar 

 vinden de paarden hier groen en goed gras. 



In het huis, meer gelijkende op een hok, was op de ongelijk gelegde stokken 

 niet te slapen; ook werd ik door het énorme aantal ratten er uitgejaagd. 



Ik bragt den eersten nacht onder den blooten hemel door. 



9 November. — Om 6 1 / 3 uur van daar vertrokken ; ten 7 uur gepasseerd 

 de snelle vliet Kedarang, komende uit den berg Kambaroe-sisoe. 



Om 8 uur reden wij langs een uitgestrekt bosch, Omang-oetoe-manoe geheeten. 



Dat énorm uitgestrekte bosch en zoo vele andere, welke ik op mijne reis 

 langs reed, zijn de schrik voor den Soembanees. Immers daar groeit de ai-nitoe 

 (Sandelhout of Kajoe Tjendana). 



Men durfde er niet ingaan en ik wilde de welwillende Soembanezen, die 

 ik bij mij had, niet ontstemmen door daarop al te sterk aan te dringen. 



Het ontging mij niet, dat de voor mij rijdende tolk, Soeroelandja, zijn 

 hoofd, zooveel mogelijk, van dat vreesverwekkende bosch afgewend hield. 

 Die man is trouwens lafhartig bang en heeft een hart als een garnaal. 



