— 107 — 



was de zoon van den Radja dier negorij en droeg gouden memoeli's (oor- 

 hangers). 



Kapoe Endang haaste zich om den ruiter aan 't verstand te brengen , wie 

 ik was en het doel mijner komst. 



Mijn tolk, die plotseling de geelzucht had gekregen, volgde dat voorbeeld. 

 De man te paard, vernam ik later, was de kaboran (orang brani of voor- 

 vechter) van Kalala. 



Men hield ons in de brandende zon aan de praat en, vermits de tolk op mijn 

 herhaald vragen niet antwoordde, de man met de kleine oogjes en het valsche 

 gezicht zeer bewegelijk was en begeerige blikken sloeg op de twee pikolpaarden, 

 beladen met tonnetjes buskruid en andere goederen, trad ik op dezen laatsten 

 toe, legde mijn hand vertrouwelijk op zijn schouder en sprak hem bedaard en 

 minzaam aan, hem te kennen gevende, dat er geen reden tot vrees of onge- 

 rustheid was, want dat ik als vader tot hen, mijne kinderen, kwam, enz. 



z/Ik ben niet bang! Waarom komt gij hier? Wat wilt gij?" en meer 

 dergelijke norsche en met drift uitgebragte woorden was alles, wat ik ten 

 antwoord kreeg. 



Het was mij niet ontgaan , dat hij de lijn van mijn paard had gevat en — 

 misschien ook wel uit zelf-verdediging — de andere hand aan de greep van 

 zijne kabéla madita hield geslagen. 



Bij het angstvallige gezicht van mijn tolk had mijne al te vriendelijke toe- 

 spraak het niet beter gemaakt ; — ik gevoelde, dat de man aan het laatste eene 

 verkeerde uitlegging gaf en oordeelde het daarom noodig den knoop, zoo spoe- 

 dig mogelijk, door te hakken. 



z/Gij zijt de Radja van Kalala, niet waar?" 

 ,/Ja!" 



//Welnu, ik ben de Radja van geheel Soemba en eene dergelijke behandeling 

 z/niet gewoon, want dan wordt ik boos!" 



Hier liet ik hem zien, dat ook ik een kabéla had door mijn revolver te 

 voorschijn te halen. 



z/Wijs mij spoedig, waar de Radja van Karita woont; daar moet ik 

 zijn". 



De wijze, waarop ik hem dat zeide, gevoegd bij den blik, welken ik hem 

 toewierp, deed den man met de kleine oogjes een pas achterwaarts gaan en de 

 lijn van mijn paard loslaten. 



Ik volgde de rigting van zijn vinger en liet hem staan. 

 Toen wij bij den Radja van Karita kwamen, gevoelde niemand zich ster- 

 ker dan mijn tolk; hij was van de geelzucht genezen. 



Karita was in vroegeren tijd eene groote negorij, staande onder één hoofd 



(Radja). 



Diens afstammeling in regte lijn, thans Radja van Koekitaloe en Paleendi, heet 



