- 112 - 



Helaas! ook heden at ik drooge rijst, want mijn lust in varkensvleesch uit 

 die mand was weg. 



Thans, nu ik ev hier melding van maak, kan ik mij niet onthouden er hartelijk 

 om te lagchen, vooral als ik tevens denk, hoe aller blikken met verbazing op mij 

 gevestigd waren en niemand in den eersten tijd er aan dacht het vleesch.te redden; 

 doch ik wil wel erkennen, dat ik op dat oogenblik geen lust tot lagchen had. 



Mijn tolk was het dan ook volkomen met mij eens, wat hem echter niet 

 verhinderde om zich aan dat vleesch ongeredderd te goed te doen. 



TARJEMBANG. 



16 November. — Des morgens ten 10 ure verlieten wij Taboendoeng, gingen 

 in Z. W. rigting, reden gedurende een groot half uur op nagenoeg vlak terrein 

 en beklommen daarna eenige bergen. 



Op den hoogsten top van een hunner gekomen, vermoedelijk 250 vt. 

 boven de negorij, heeft men in eene N. O. rigting het gezigt op eenige negorijen 

 van Taboendoeng. 



Aan de andere zijde van dien berg ziet men neer op een schoone vallei, 

 waarin de negorij Tapiel ligt met hare tuinen. 



Westelijk, op een bergspits, is de hoofd-kampong van het rijk Tariem- 

 bang en zuidelijk de zee te zien. Het geheel is wezenlijk schoon. 



Hoe zeer regretteerde ik het gemis aan een Europeschen reisgenoot, die met 

 mij kon gevoelen. 



Wat zou voor den belangstellenden lezer stylistisch over deze reis al niet 

 kunnen worden geschreven, doch helaas! ik ben geen schilder, het ontbreekt 

 mij ten eenen male aan schoone woorden. 



Om den lezer te boeijen of belangstelling in te boezemen zou een bekwamer 

 pen noodig zijn. 



Om 12 uur kwamen wij te Tapiel, zooals reeds hiervoren is vermeld, tot 

 Taboendoeng behoorende. 



Die kampong, op een heuvel gelegen, telt 5 huizen; verspreid in de tuinen 

 zag ik nog 22. 



Aan den voet van dien heuvel stroomt de rivier Waai Wan , komende uit 

 den berg Atoe (Karita). Zij stort zich oostelijk van Tariembang in zee en het is 

 vermoedelijk die rivier, welke op de kaart van Versteeg voorkomt als de rivier 

 van Tarimba. 



Terwijl ik in die rivier een bad nam en mij verbeelde alleen te zijn, kwam 

 een meisje van 15 a 16 jaren aan den oever staan, en ik hoorde haar hare 

 vriendinnen toeschreeuwen om toch spoedig den witten koning te komen zien. 

 Ik haaste mij er uit te komen en had nog even tijd om te voorkomen, dat ik 

 niet in Adams kostuum tusschen een 6 tal huwbare meisjes stond, wat nu 

 slechts het geval was met ééne, welke er lief uitzag en hare oogen de kost gaf. 



