— 117 — 



Men raadfc mij sterk af nu nog het bosch Pino passa massani, vermoedelijk 

 45 paal van hier verwijderd, te bezoeken , in welk bosch, gelegen op vermoe- 

 delijk den hoogsten berg van Soemba, wilde paarden verblijf houden, welke 

 Merapoe (heilig) zijn. Dat bosch later van uit Massoe te bezoeken is gemak- 

 kelijker. 



Een mijner oppassers is ziek; ook zou ik om de reis verder uit te strekken 

 andere paarden dienen te hebben; ik moet dus denken aan terugkeeren. 



Wij vertrokken heden ochtend vroegtijdig en kwamen, om 11 uur te Soea 

 aan. Hier voorzag ik mij van rotting, vogelnestjes en touw. 



Het volk van Soea legt zich zeer toe op het zoeken van vogelnestjes en 

 het maken van touw. 



Van hier om 2 uur vertrokken. 



Wij hadden flink en sterk aangereden en kwamen , Taboendoeng oostelijk 

 latende liggen, des avonds om 7 uur te Karita. 



21 November. — Ik had met den Radja afgesproken om bij mijne terug- 

 komst van Tariembang alle hoofden en zooveel mogelijk van het volk van 

 Karita te verzamelen , ten einde hun onder 't oog te brengen hunne verpligting 

 jegens den wezenlijken vorst, wat dan ook heeft plaats gehad. 



Alleen met den Radja van Kalala ben ik niet meer in aanraking geweest. 



Deze had mij doen antwoorden, dat, wanneer ik te Karita was gekomen 

 om Radja's en volk het stelen, moorden en het drijven van slavenhandel af te 

 leeren en onderlinge vijandige geschillen bij te leggen, ik dan maar eerst zijne 

 vijanden moest bezoeken, over welke hij zich sterk had te beklagen en wier 

 aantal nog al aanmerkelijk was. 



Het was daarom een reden voor mij te meer die kampong te bezoeken, 

 maar ben er niet toe overgegaan op aanhoudend en dringend verlangen van 

 den Radja van Karita. 



Deze heeft vele en zware beleedigingen, van Kalala ondervonden, te wreken 

 en wilde die negorij binnen kort geducht straffen. 



Hij vreesde, dat mijne tusschenkomst de vijandschap zou bijleggen, waardoor 

 ik hem een grooten ondienst zou bewijzen. 



Kunnen de ambtenaren op Soemba ook al nuttig werkzaam zijn door vriend- 

 schappelijk tusschen beiden te komen en daar, waar het moet, flink op te treden, 

 de zaak van den Radja, aan wien het zelfbestuur is overgelaten, mogen zij in 

 geen geval tot de hunne maken. 



Ik heb de kampong Kalala dus niet bezocht. 



De Radja van Karita, zoo ook zijne vrouw en kinderen zijn minzame 

 menschen. Zij deden, wat zij konden, om mijn verblijf ten hunnent genoegelijlv 

 te maken , wilden mij nog eenigen tijd bij zich houden en toonden zeer harte- 

 lijk te zijn. 



Ik zou hier, in dat schoone dal aan de rivier Kendjoeroekoc Serafigi bij die 



