— 118 — 



goede menschen gaarne nog eenige dagen hebben willen blijven om uit te rusten, 

 maar moet morgen weg. Want als plotseling de westmouson voor goed begint 

 in te vallen, kan ik in de drie eerste maanden niet meer terug. 



Heden middag is een kleine karbouw geslagt, de eerste maal gedurende 

 mijne reis. 



Volgens gebruik werd de lever onderzocht, welke een weinig aangedaan was, 

 hetgeen ten gevolge had, dat men zich ernstig ongerust maakte. 



Men schaarde zich om mij heen en de Radja sprak met zijne familie af 

 met een troep volgelingen mij tot aan Laij Woelan te vergezellen, van waar ik 

 dan weder anderen moest meenemen, opdat ik behouden te Kabaniroe mogt 

 aankomen. 



Wat ik ook in 't midden bragt, het hielp niets; men hechtte hier van puds 

 her te veel aan die waarschuwingen. 



Eindelijk haalde ik hen over om door het slagten van een kip te onder- 

 zoeken of de karbouwen-lever zich niet had vergist, en ziet, nu had er eene 

 aangename ommekeer in de gemoederen plaats. 



Men was weder gerust; de kippendarm had niet gezegd, dat men mij kwaad 

 wilde doen, doch dat men op Kambéra over mijn lang uitblijven zich ernstig 

 ongerust maakte, want dat aldaar was verteld, dat mij een ongeluk was over- 

 komen; en aardig genoeg, zooals mij later bleek, had die kippendarm het zoo 

 heel erg niet mis. 



22 November. — Wij vertrokken heden ochtend van Karita. 

 Wegens het vreemde mag ik hier niet onvermeld laten , dat bij het afscheid 

 nemen de Radja de oogen vol tranen had en zijne vrouw als een kind stond te 

 schreijen. 



Door den in de laatste vijf dagen gevallen regen had de weg zulk eene 

 verandering ondergaan en was zóó moeijelijk bij het klimmen en dalen ge- 

 worden, dat minstens een derde daarvan te voet is moeten worden afgelegd. 

 Aan het aanhouden van schoenen was weldra niet meer te denken. 



Bij het oversteken der rivier Lamanaba liet een oppasser mijn trommel 

 met kleêren in het water vallen. 



Die rivier was zeer gezwollen en voerde haar water met zulk een vaart af, 

 dat er niet aan te denken was, haar anders dan met de meeste behoedzaamheid te 

 voet te doorwaden , waarbij wij tot digt onder de armen door het water 

 gingen. 



Door de vele en énorm groote steenen in die rivier en door den sterken 

 stroom was een groot uur voorbij gegaan, alvorens alle paarden over waren, en 

 hadden wij alle reden om dankbaar te zijn, dat de krokodillen ons ongemoeid 

 hadden gelaten. 



Onder een regenbui, welke daarop volgde, sukkelden wij voort, niet zelden 

 de paarden tegen bijna loodregte hellingen optrekkende of met hen afglijdende. 



