— 167 — 



Ook voerde onze weg door een paar drassige vlakten, wier donkergrijze 

 bodem uit ziltigen modder bestond, dewijl zij bij volzee onderliepen. Hier zag 

 ik eenige inlandsche gezinnen in ellendige hutten verblijf houden. Zij hielden 

 zich bezig met het bereiden van zout uit dezen modder, eene bewerking welke 

 alleen op doorzijgen berust door een grof stuk doek en het verkregen vocht uit 

 te dampen. 



Na een tamelijk vervelenden rid, waarbij wij op eenigen afstand de bergen 

 Kalali en Péneh-Péneh regts (± 2000 voet hoog) hadden laten liggen, bereik- 

 ten wij Soelamoe, eene kampong op eene dorre zandige landtong tegenover 

 poeloe Tikoes gelegen. 



Hier hadden wij gelegenheid het azimuth ten opzigte van het tegenover 

 ons liggend Koepang te bepalen (*), waaruit bleek, dat Soelamoe enkele graden 

 te oostelijk op de kaart van Timor voorkomt. Alhier kregen wij een bezoek 

 van den radja van Baa (Rotti). 



Deze vorst had eenigen tijd onder de hier levende Rottinesche kolonisten 

 verblijf gehouden. Hij zou weldra naar zijn eigen gebied terugkeeren , doch bood 

 zich vrijwillig aan om ons met eenige volgelingen te vergezellen. 



Dit was ons zeer welkom, niet alleen dewijl de radja als grondbezitter in 

 deze streken eenigen invloed uitoefende, maar vooral omdat hij bevriend was 

 met verscheidene in de veete betrokken hoofden en derhalve een gunstigen in- 

 vloed zou kunnen uitoefenen op de verbitterde gemoederen. 



Onze volgende etappe was Barati, op de kaarten voorkomende ais Baratta, 

 Barata en Belerata. 



Van Soelamoe vertrekkende begon onze weg onmiddellijk te rijzen. 



In eene noordelijke rigting trokken wij eerst over spaarzaam met koe- 

 sambi- en kabisakboomen en alang-alang begroeide heuveltoppen. 



Daardoor konden wij Barati in eene zoogenaamde regte lijn bereiken en den 

 grooten omweg over tandjong Pakoela vermijden. 



De piek van Soelamoe — eigenlijk goenoeng Bimanasi — verhief zich aan 

 onze linkerhand, terwijl ik regts van ons pad voor het eerst een van deze ei- 

 genaaidig grijze en steile rotsgevaarten zag verrijzen, welke door hunne grillig 

 gevormde toppen en spitsen aan de ruïnen van oude ridderkasteelen doen denken. 



Deze bijna loodregte gevaarten, soms van 3000 en meer voeten hoog, be- 

 hooren wel tot de oudste formatiën van Timor en kunnen naar mijne meening 

 tot het grauwacke tijdperk worden gerekend. De stukken dezer klippige ge- 

 vaarten, die ik mij nu en dan gedurende de reis liet bezorgen, toonden allen 

 dezelfde structuur: kalkspaath, hier en daar door ijzeroxijde gekleurd, nu en 

 dan goed ontwikkelde kristallen vertoonende; zandsteen werd hier en daar ook 

 aangetroffen, doch de overhand had de kalkformatie. 



Nimmer ook was een stuk zandsteen afkomstig van de beschreven rots- 



(*) 192°. 



