— T68 — 



gevaarten, daarentegen wel van de andere bergvormen, die zich als ruggen 

 en zadels voordeden, en wier toppen een meer afgeronden vorm bezaten. 



De inlanders zelven maken ook in de benaming dezer bergsoorten onder- 

 scheid. De steil in de lucht rijzende grijze rotsen noemen zij Tatoe (Batoe), 

 terwijl de bergvormen van meer glooijenden aard Néten heeten. 



Tot nog toe was onze weg tamelijk vrij van groote moeijelijkheden ge- 

 weest. De golvende en vaak slingerende vorm van ons pad had zelfs nu en 

 dan voor ons een schilderachtig gezigt opgeleverd, vooral als wij den blik 

 lieten gaan over ons bont gekleed gevolg, dat wij zooveel mogelijk vooruit 

 lieten gaan uit vrees voor achterblijvers. Nu eens zag men de laatsten hunner 

 in eene vallei afdalen , terwijl de meest voorlijke ruiters reeds bezig waren den 

 heuveltop aan de overzijde te bestijgen. 



Als dan zulk eene bonte menschen- en dierenmassa zich langs een kron- 

 kelend pad door een open dal voortbewoog als ware het een monsterachtige 

 slang, dan bevatte dit gezigt, althans voor mij, inderdaad iets schilderachtigs. 



Doch de weg werd moeijelijker. Wij waren ongeveer tot 1500 voet geste- 

 gen; wij hadden den top eens heuvels bereikt en moesten weer dalen. 



Het pad was echter zoo steil, zoo begroeid met doornachtig struikgewas 

 en zoo bezet tevens met puntige klipsteenen, dat de grootste oplettendheid 

 noodig was voor paard en ruiter om in het zoo abrupt afdalen van + 700 vt. 

 geen ongeluk te bekomen. De meesten onzer paarden echter waren van Rot- 

 tineesch ras. 



Genieten nu de Bataksche paarden den welverdienden naam van goede 

 bergklimmers te zijn, de Rottinesche doen hierin niets voor hunne Sumatraan- 

 sche lotgenooten onder. 



Ook mag hier van het Rottineesch paard worden gezegd, dat het uitmun- 

 tend telt, iets wat noch de Soembanesche noch de Timoresche paarden goed 

 schijnen te kunnen. 



Na deze moeijelijke nederdaling bevonden wij ons in een digt bosch van 

 gawangpalmen, en, na dit doorgereden te zijn, trokken wij over de vrij breede, 

 doch drooge bedding der Koesambi-rivier om weder aan de overzijde een 

 steilen en hoogen oever te beklimmen. Dewijl echter paarden en menschen 

 even vermoeid waren, werd besloten een half uur halt te houden. 



De paarden werden in eene nabij zijnde kom gedrenkt; de volgelingen 

 dronken mee en wij zelven maakten het ons zoo gemakkelijk mogelijk op een 

 of ander rotsblok in de rivier, waar wij ons ontbijt namen. 



Het reizen of liever het leven op reis in Indie heeft zijne bijzondere ei- 

 genaardigheden en biedt vaak de meest uiteenloopende toestanden aan. Ik 

 spreek hier niet van het reizen op de groote wegen op Java of Sumatra's 

 Westkust noch van een togt door de Molukken per stoomschip. Daar toch is 

 alles zooveel mogelijk tot gemak van den reiziger ingerigt. Doch dit is niet 



