— 169 — 



het geval met weinig bezochte districten op afgelegen buitenposten, waar men 

 door „grooten weg" een redelijk begaanbaar voetpad te verstaan heeft en men 

 bij gebrek aan zulk een /'grooten weg" zijn pad zoeken moet door digt begroeid 

 bosch, waar twijfelachtige voetpaden elkander meermalen kruisen of de te volgen 

 rigting door de drooge bedding van een bergstroom voert. Stations, pasangra- 

 han's of zelfs eene enkele warong, van dat alles is niets te vinden en het gebeurt 

 daarbij meermalen, dat men eerst na dagen reizens eene kampong doortrekt, 

 waar met moeite eene kip of een paar eijeren te krijgen zijn. 



Nu eens is de weg eentoonig, dan afwisselend, nu eens moeijelijk, ja ge- 

 vaarlijk. Soms heeft men uren lang de felste zonnehitte of treft men halfweg 

 een in Europa ongekende stortregen, die menschen, goederen en levensmiddelen 

 doorweekt. Op een anderen tijd schiet een ruiter bij het afdalen van eene ravijn 

 met zadel en al over den kop van het paard of struikelt een lastdier met levens- 

 middelen, waardoor de kleine voorraad wijn of bier, bestemd voor de geheele reis 

 op eens verloren gaat. Den een en dag doet de reiziger een goed maal met eem 

 hertebout, den anderen moet hij tevreden zijn met rijst en ding-ding of drooge visch. 

 Onze reis had nog niet lang geduurd; de provisiën waren bijna nog niet 

 aangesproken; het ontbijt kon dus rijk zijn. Het bestond in een klein blik sar- 

 dijntjes, een stuk beschuit en een glas bier. Nadat mensch en dier verkwikt 

 waren, bestegen wij den steilen oever en na eenige honderde voeten te hebben 

 geklommen, bereikten wij eene ligt golvende hoogvlakte, waar wij een geheel 

 ander tooneel aanschouwden dan wij tot nu toe hadden gezien. 



Beneden in de diepte lagen de eentoonige gawang- en bamboebosschen. 

 Iets hooger langs de heuvelhellingen was het rijk der kabisak- en kasoembi- 

 boomen, op wier frisch groene kruinen wij nederzagen , terwijl op het plateau 

 zelve een zacht groen tapijt van kort gras lag uitgespreid. De boomen Avaren 

 hier vrij talrijk, doch wijd uit elkander staande. Zij vertoonden een eigenaardig 

 schouwspel; hunne stammen waren helder wit en zoo glad en gaaf alsof zij 

 met porceleinlak vernist waren. Ik geloof, dat het dezelfde boomsoort was, die 

 door Rumphius met den naam van arbor albus bestempeld is geworden. Bla- 

 deren en takverdeeling hadden veel van den Hollandschen peppel, echter niet 

 te verwarren met de hoog opgaande Italiaansche populier, die zulk een eige- 

 naardig aanzien geeft aan lanen en kerkhoven. Hier waren ook zachte hel- 

 lingen en breede dalen in plaats van abrupte steilten en ravijnen. 



Onder het gaandeweg aanschouwen van deze niet onaangename omgeving 

 pakten zich om de toppen der omliggende bergen donkere wolken te zamen en 

 dreigden ons maar al te zeer met een stortvloed te overstelpen. Wij waren 

 nog drie palen van onze halt te Barati. 



De paarden werden aangezet en in vollen draf toog de karavaan verder. 

 'Doch de driftige vaart der wolken was sneller dan de onze. Spaarzame, 

 groote droppels verkondigden ons wat wij weldra te wachten hadden. 



