— 170 — 



Een enkele donderslag, die door de omliggende bergen weerkaatst werd, 

 scheen het sein waarop de loodkleurige wolkgevaarten schenen gewacht te 

 hebben. Een stortvloed, zooals de tropen ze alleen opleveren, overstelpte ons 

 plotseling en in minder dan drie minuten waren wij doornat. Aan hard rij- 

 den was geen denken meer. 



Het pad was te glibberig en voerde ook dikwerf langs den rand van vrij 

 diepe dalen. Langzaam reden wij dus voorwaarts in de hoop van dan toch 

 over een uur onder dak te zijn; want het kamponghoofd te Barati had vooraf 

 last bekomen een tijdelijk nachtverblijf voor ons te doen opslaan. 



Het uur was om en wij trokken de kampong met een verheugd gemoed 

 binnen. Zij was klein, doch zindelijk en aangenaam gelegen, even aan den 

 binnenkant van tandjong Barati, ongeveer 300 voet boven zee en gaf een niet 

 onaangenaam uitzigt op de baai van dien naam. 



Het kamponghoofd waclïte ons heel beleefd af, maar, eer wij tijd hadden 

 om af te stijgen, deelde hij met het onnoozelste gezigt van de wereld mede, 

 dat onze hut niet in de kampong zelve, doch beneden aan het strand, aan de 

 overzijde der kleine rivier was gebouwd. 



Grooter teleurstelling had ik in lang niet ondervonden; stijf en verkleumd 

 moesten wij onze paarden wenden en de daling naar het strand aanvangen. 



Dit was geene gemakkelijke zaak. Het pad was smal en glad en liep zoo 

 digt langs de steile bergwand, dat bij den minsten misstap der paarden eene 

 onmiddellijke neerstorting in de diepte te vreezen was. 



Wij stegen dus af en leidden de paarden bij den toom. Nu eens glijdende, 

 dan weer eens een kleine sprong nemende of ons aan de struiken vasthou- 

 dende bereikten wij het strand. Daarop trokken wij over de rivier en bereikten 

 ons bladerhuis. 



Eene tweede teleurstelling, niet minder groot, was dat het in ons verblijf 

 even hard regende als daar buiten, zoodat ieder onzer zijn best moest doen 

 voor zich een droogen hoek op te zoeken. 



Dat ik uitvoer tegen den schuldigen laat zich begrijpen, doch wij moesten 

 ons schikken. Alles was nat geworden, dewijl voor het vervoer met paarden 

 de goederen in manden van gevlochten lontarbladen gepakt waren geworden. ? 

 Deze manden dragen den naam van tentomoe, wanneer zij van deksels voor- 

 zien zijn; als zij echter den vorm hebben van open zakken tot berging van 

 flesschen en dergelijke, heeten zij kapisak. 



Deze waren nu alles behalve waterdigt, zoodat meest alle kleederen door- 

 nat waren en evenzoo de gekleurde lijnwaden, welke als geschenkgoederen 

 waren medegenomen. 



Een groot bezwaar was tevens, dat onze voorraad rijst voor den geheelen 

 togt doorweekt was. Eerst een uur na onze aankomst begon de regen te be- 

 daren en hield hij weldra geheel op; gelukkig was elk onzer in het bezit van één 



