— 171 — 



klein valies, waarvan de inhoud droog was gebleven, zoodat wij gevoegelijk 

 ons van andere kleederen konden voorzien. 



Een groot vuur werd voor den ingang dtr hut ontstoken en weldra was 

 alle ellende weer vergeten. 



Aan vertrek was echter den volgenden dag niet te denken. De rijst moest 

 uitgestrooid en in de zon worden gedroogd. 



Dit was ook het geval met de overige goederen, terwijl tevens de wapenen 

 moesten worden gepoetst. Dit gaf ons gelegenheid om de omgeving eeniger- 

 mate op te nemen. 



Veel wetenswaardigs valt er echter niet van te zeggen. De kampong 

 bevat ongeveer een twaalftal huizen en is gelegen beoosten de kaap, waaraan 

 de plaats haar naam ontleent, doch aan een lager voorgebergte, dat de zuid- 

 westelijke punt vormt der kleine Baratibaai. De kleine rivier, welke als het 

 ware aan den voet der kampong ontspringt, voert water gedurende den droogen 

 tijd, doch staat op geene enkele kaart aangegeven. Het wemelt er van kroko- 

 dillen. Een dezer monsters, naar schatting twintig voet lang, kwam des mor- 

 gens met hoog water de rivier indrijven. 



Wij wapenden ons elk met eene karabijn, doch vruchteloos. Toen de be- 

 zoeker bijna onder schot was, dook hij bedaard onder en liet zich niet meer zien 

 voor den volgenden dag, toen wij reeds allen te paard zaten. 



De rivier Toeak-au, die juist in het midden der baai uitmondt, zal hier wel 

 de grensscheiding zijn, hoewel die op de kaart van Versteeg niet voorkomt. 

 Na een dag rustens verlieten wij dit onherbergzaam aard en reden de baai 

 langs tot aan de reeds genoemde rivier Toeak-au, welke wij overtrokken en on - 

 zen weg door een zoogenaamd strandboch vervolgden. De vegetatie was hier 

 weelderig. Bamboe-doeri, gawang, nipa, doornen, struiken en lianen, alles deed 

 zijn best om ons den doortogt te betwisten. Men ademde hier eene dompige, 

 moerassige lucht in, die hij langer verblijf in deze wildernis zeker slechte ge- 

 volgen zou hebben. Nu eens stonden wij eensklaps voor een diepe modderige 

 beek, waarover eerst eene noodbrug moest worden geslagen, ook sterk genoeg 

 voor paarden. Dit gaf natuurlijk eenig oponthoud. Maar de vele kapmessen, 

 die in heweging kwamen en de rijke voorraad van gawang deden als met een 

 tooverslag een bruikbare brug ontstaan. 



In twintig minuten was alles afgeloopen. Na eenige Avorstelingen met 

 omgevallen boomstammen en overhangende takken en lianen bereikten wij het 

 strand weder en eindelijk het einde der Baratibaai, waar wij wegens den stand 

 van het water moesten blijven. Hier lag de reeds genoemde kampong Toeak-au 

 en bouwden wij een nachtkwartier, waar wij meer op ons gemak waren dan 

 in het vorige. Wij ontvingen een gezantschap van den Djeral van Sonnebait, 

 medebrengende een varken, wat djagoeng en een bos pisang, terwijl in de 



