— 180 — 



volk naar de plaats harer herkomst door eene gewapende kruisboot was terug 

 gebragt. 



Na twee dagen te vergeefs op Sorbian gewacht en onze verdere toebereid- 

 selen voor de reis gemaakt te hebben, verlieten wij Naklio, vergezeld van 

 feitor Nai-Po, die met zijne geel zijden banier onmiddellijk achter de Neder- 

 landsche vlag reed, welke laatste vooruit gedragen werd. Radja Topito, onze 

 tolk, met zijn gevolg, de radja van Baa en radja Sanoe, elk met hunne volge- 

 lingen, dat alles vormde met ons eigen escorte een bonten trein van ongeveer 

 200 ruiters, die de bogt van Naklio in eene lange lijn langs trok. 



Weldra wendden wij regts af en trokken in oostelijke rigting het land in, 

 de bergen tegemoet. Wij hadden het strand nu voor goed verlaten. Wij be- 

 vonden ons tegelijker tijd op het zoogenaamde onvrije grondgebied, de streek, 

 waar oorlog werd gevoerd, namelijk het landschap Takaip. Hoewel wij voor 

 ons als zendelingen van het Nederlandsch Gouvernement niets te vreezen had- 

 den, gebood de voorzigtigheid niettemin eenige waakzaamheid aan den dag 

 te leggen, bij de intrede in een land, waar de vijandelijkheden nog in vollen 

 gang waren. 



De wapenen werden nagezien, eene voorhoede en achterwacht geformeerd, 

 terwijl de pakpaarden en het gros van den trein zoo veel mogelijk bijeen wer- 

 den gehouden. Deze laatste maatregel bleek echter niet te kunnen wordei 

 volgehouden, zoowel wegens de gesteldheid van het terrein als wegens de 

 geaardheid onzer volgelingen, die liever op hunne wijze wenschten te reizei 

 dan zich aan eenige orde te onderwerpen. 



Onze weg liep steeds in zuid-oostelijke rigting door eene heuvelachtige ei 

 zwaar begroeide streek. 



Meer en meer begonnen wij te stijgen. Ravijnen openden zich nu en dai 

 op het onverwachtst en het afdalen in diepe rivierbeddingen , met groote rots- 

 blokken bezet, kostte veel inspanning en tijd. 



Twee dezer ravijnen waren de beddingen der rivieren Métah en Kesbah. 

 De eerstgenoemde was droog, de tweede voerde hare drabbige wateren met 

 vrij wat onstuimigheid af. De Kesbah was zoo kronkelend, dat wij haar onder 

 scheidene malen op onzen togt moesten overtrekken. Toen wij tot eene zekert 

 hoogte waren gestegen ontwaarden wij twee bergtoppen. Regt voor ons lag &t 

 Timau en aan de linkerhand verhief zich de Kolabeh. 



Nergens zag men sporen van bebouwing; de tuinen lagen verwilderd en de 

 weinige kampongs, die wij op onzen weg voorbij trokken, waren allen door 

 wallen van zware boomstammen of rotsblokken omringd. Hier en daar zag 

 men ook enkele stroohutten als zwaluwnesten tegen steile berghellingen 

 gebouwd, of op de toppen van schier ongenaakbare rotsen geplaatst. Eén 

 voetreiziger, gewapend met geweer en klewang, werd slechts op onzen togt 

 ontmoet. 



