— 184 — 



Wat de erkenning betrof van den radja door het Nederlandsch-Indisch 

 gezag, dit was een punt van latere overweging en eene zaak, waartoe ik mij zelven 

 niet bevoegd achte. 



Er werden dus eenige lieden afgezonden om den radja de tegenwoordigheid 

 der commissie te berigten en hem uit te noodigen naar Bakoeïn af te komen. 



Een paar uren daarna verscheen een gezantschap, bestaande uit eenige 

 hoofden en den woordvoerder (Moh-fèfah) van Ambenoe, te kennen gevende, 

 dat de radja reeds vóór onze komt naar de standplaats van zijn feitor was ver- 

 trokken, maar dat hij ongetwijfeld gaarne op de groote vergadering te Noi Niti 

 zou tegenwoordig zijn. 



De avond was gevallen, de wacht naar onze tent uitgezet en op de om- 

 liggende heuveltoppen ontvlamden in een wijden kring allengs een dertigtal 

 wachtvuren onzer volgelingen en om het half uur werd een soort van parool 

 gewisseld, bestaande in een vrij raauwe kreet, die van heuvel tot heuvel her- 

 haald werd. 



Nu klonk op eens de roep van ons wachtvolk: v de keizer (*) komt"! 



Wij zagen uit het nabij gelegen dal eene donkere menschenmassa tot ons 

 komen, begeleid door een zestal walmende fakkels. Bij het flikkerend en twij- 

 felachtig licht dezer obors bemerkten wij eene schemerachtige, roode gedaante, 

 welke ons langzaam naderde. Het was Sorbian, die, in eene rood wollen buis 

 gedoken, door eenige volgelingen gedragen en voor onze hut werd neergelaten. 



De man kwam wankelend tot ons, stamelde met dikke tong een welkomst- 

 groet en liet zich toen op eene mat glijden. 



Het was een persoon van even vier voet lang, met doffe, ingevallen oogen 

 en eene uitdrukking van wezenloosheid op het gelaat, welke het gevolg was 

 van het voortdurend en overmatig gebruik van arak. 



De man was ook nu zoo beschonken, dat hij niet op zijne beenen staan en 

 zich slechts met groote moeite kon uitdrukken. De feitor van Lèlogama ver- 

 gezelde hem en verkeerde in zeer opgewonden toestand. 



Ook had Sorbian een zijner beide vrouwen bij zich. 



Deze was eene knappe dertigjarige vrouw, zeer stemmig gekleed. Zij 

 sprak goed Maleisch en voerde den titel van Njonja. Zij toonde een tamelijk 

 ontwikkeld gevoel van welvoegelijkheid te bezitten, en schaamde zich blijkbaar 

 over het gedrag der beide dronkaards. Zij deed dan ook alle moeite om den 

 feitor Nai Po, haar bloedverwant, en Sorbian, haar echtgenoot, binnen de palen 

 der voegzaamheid te houden. 



Een enkel tooneel dezer eerste ontmoeting zij hier slechts geschetst. 



Toen de laatste een onzamenhangend verhaal tot mij rigtte over de vriend - 



(*) De radja's van Amfoeang en Sonnebait worden in den regel met den naam van Kèser 

 (verbastering van Keizer) bestempeld. 





