— 192 — 



Amfoeang van den jongsten. Daarentegen had laatstgenoemde het eerst bezit 

 van Zuid- Westelijk Timor genomen, zijnde zijne eerste vestiging aan den voet 

 van. den berg Timau geweest. Later had Sonnebait zich insgelijks, na eene 

 mislukte poging om zich elders te vestigen, in deze streken nedergezet en zulks 

 met toestemming van den jongeren broeder. 



In vervolg van tijd was het Sonnebaits streven geworden om het hem toe- 

 gestane grondgebied steeds te overschrijden, terwijl Amfoeang zooveel mogelijk 

 had getracht zijne oude regten te handhaven. Amfoeang had daarbij tot bond- 

 genoot de O. I. compagnie. Sonnebait van zijn kant heeft zich echter hierover 

 trachten te wreken door herhaalde invallen op ons grondgebied. 



Na eindeloos lange debatten , welke tot niets leidden dan tot opwinding der 

 gemoederen , verzocht ik de vergaderden een voorstel tot schikking te doen , iets 

 wat tot beëindiging der zaak noodzakelijk was. 



De grond der kwestie lag in het bezit van een stuk grond beoosten de 

 Soengi Loijan (Noi Niti), zooals reeds met een enkel woord is medegedeeld. Op 

 den bodem hiervan lag echter eene oude grenskwestie. Tot eene directe grens- 

 regeling vermogt de commissie echter niet overgaan wegens gebrek aan gegevens 

 in een land, waar zij als het ware haar weg zoekend gevolgd was. Dit moest 

 derhalve eene zaak van latere zorg worden. De vraag was hier dus : hoe was 

 de regeling ten deze tusschen Sonnebait en Amfoeang vóór den oorlog geweest? 

 Het antwoord hierop luidde eenstemmig: ,/gemeenschappelijk bezit en gebruik." 



Amfoeang stelde hierop voor om van het betwiste stuk grond even als 

 vroeger gezamelijk de vruchten te trekken, dewijl goed beschouwd Sonnebait 

 en Amfoeang toch verwant waren. Mogt echter dit voorstel niet doorgaan, dan 

 onderwierp Amfoeang zich geheel en al aan de uitspraak van de ,/kompagnie." 

 Peze voorslag was allezins billijk. Baki Kooi echter had reeds op alle 

 vroegere voorstellen halstarrig het hoofd geschud en den keizer van Sonnebait 

 aangespoord om insgelijks alle voorslagen van de hand te wijzen, welke 

 niet op het onverdeeld bezit der bijenkolonie uitliepen. Om de uitbreidings- 

 plannen van Baki Kooi niet in de hand te werken en daarbij de belangen van 

 een onzer oudste bondgenoten op Timor niet te benadeelen , werd van onzent- 

 wege het voorstel van gemeenschappelijk vruchtgebruik der bedoelde strook 

 lands goedgekeurd, te meer ook dewijl die toestand vóór het uitbreken van 

 den tegenwoordigen oorlog reeds feitelijk had bestaan. 



Het drijven van Baki Kooi, thans een der invloedrijkste feitors van Sonne- 

 bait, hield echter aan en alle betoogen om hem tot eene andere meening te 

 brengen schenen vruchteloos. 



Baki Kooi was de groote slagboom, die de toenadering verhinderde. Trou- 

 wens, hier moet er op gewezen worden, dat hij met Nai Po van Lèlogama de 

 eenigste belangrijke fiuur in de vergadering uitmaakte. Zij beiden waren de 

 groote woordvoerders. 



