— 196 — 



Tenini zelf zoo moeijelijk te genaken, dat Baki Kooi er zich als tamelijk veilig 

 kan beschouwen. 



Tijdens de expeditie in 1857 hield hij eerst verblijf te Soeni Leo, dat 

 op aannadering onzer troepen door hem verlaten werd, omdat eene andere ver- 

 blijfplaats met name Tai Maman hem veiliger toescheen. Ook hieruit werd 

 onze held Baki Kooi verjaagd door het gelukkig werpen van een drietal gra- 

 naten, waarop hij ook deze stelling verliet om zich daarna op zijne tegenwoor- 

 dige verblijfplaats Tenini te vestigen. 



Nu heeft Sonnebait vrede gesloten en het is vrij zeker, dat hij dien houden 

 zal, maar het andere deel der overeenkomst, zich namelijk door het Nederlandsch 

 Bestuur in zijne waardigheid te doen erkennen en daartoe ter hoofdplaats te 

 verschijnen, dat is eene zaak, welker beantwoording aan den tijd moet worden 

 overgelaten. 



Wij verlieten Baki Kooi als goede vrienden. Hij had ons volk van levens- 

 middelen voorzien, waaraan men groote behoefte begon te gevoelen en beloofde 

 bij het afscheidnemen uit eigen beweging zijn keizer zoo spoedig mogelijk naar- 

 Koepang te zullen geleiden. 



Het district, waarover Baki Kooi het bestuur had, scheen mij niet minder 

 geschikt toe voor de koffijku.lt uur dan het landschap Lèlogama. 



Onzen weg vervolgende bereikten wij op den middag den berg Tai-IJonie. 



Deze, even steil als de Timau, bestaat uit twee afzonderlijke rotsgevaarten, 

 op welker eenen ongenaakbaar schijnenden top eene kleine kampong was gelegen. 



Hier hielden wij eene korte halt om ons wat te ververschen. De kampong- 

 bewoners hadden tegen een geschenk en buskruid eenige oranjeappelen en 

 klappers gebragt, terwijl ons volk middelerwijl eene wilde karbouw had ge- 

 schoten. Er werd dus een haastig maal gebruikt, want onze weg was nog ver. 



Vóór ons lag blaauwend in het verschiet de trotsche Tatoe Leo, waar wij 

 nog dien avond ons laatste bivouac in het gebergte hoopten op te slaan. Er 

 was dus weinig tijd te verliezen. 



Inderdaad bereikten wij vrij laat in den avond de ellendige kampong 

 Oil Bissak. De huizen waren allen ledig. Een enkel paar lieden waren als be- 

 wakers achtergebleven. Het overige der bevolking was naar eene naburige 

 kampong getrokken ter bijwoning van een begrafenisfeest. Niettegenstaande 

 dit alles konden wij niet besluiten een der ledig staande huizen te betrekken. 

 Zij waren daartoe veel te laag en te onzindelijk; zij bestonden namelijk slechts 

 uit een bladerdak, dat onmiddellijk op den grond rustte, terwijl de opening, welke 

 als deur en venster te gelijk moest dienen, slechts twee voeten hoog was. Er 

 werd dus besloten om onze tent in eene opene ruimte op te slaan. 



Den volgenden morgen trokken wij vroegtijdig den zuidelijken voet van 

 den Tatoe Leo (Heilige berg) om en begonnen langzamerhand naar de in het 

 zuiden gelegen vlakte van Babauw af te dalen. Ue bodem begon allengs meer 



