198 



n. 



HET VOLK. 



Mijn verblijf in het bergland, de omgang met de hoofden en zelfs de aan- 

 raking meermalen met het gros der bevolking, hebben mij in staat gesteld om 

 een en ander mede te deelen omtrent den toestand, de zeden en gewoonten van 

 het volk, dat de binnenlanden van Zuid- Westelijk Timor bewoont. 



Dat deze arbeid slechts eene schets en geene grondige studie kan zijn , laat 

 zich begrijpen. 



Hierbij moet opgemerkt worden, dat ik te Koepang, verstoken van alle 

 wetenschappelijke hulpbronnen, ook niet kan nagaan of ik iets nieuws lever 

 dan wel in eene herhaling val van vroegere mededeelingen. Is dit laatste het 

 geval, dan mogen deze regelen strekken tot vergelijking en welligt tot aanvul- 

 ling van het reeds bestaande. Zooveel is echter zeker, dat ik met eigen oogen 

 gezien en bij onderzoek zooveel mogelijk eenzijdigheid heb trachten te vermijden. 



De Timorees leeft nog in een staat van halve wildheid. Geheel onbeschaafd 

 echter kan hij niet worden genoemd, dewijl hij sedert lang, al is het dan ook 

 spaarzaam, met vreemdelingen in aanraking is geweest. 



Chinesche kooplieden, Rottinesche kolonisten en soms enkele inlandsche 

 gouvernementsbeambten hebben het land bezocht. 



Nu en dan daalde hij zelf af naar het strand in het gevolg zijner hoofden 

 of als de oorlog hem derwaarts voerde. De sporen van niet geheel en al buiten 

 den kring van verkeer te zijn gebleven zijn dan ook zigtbaar in kleeding, huis- 

 raad en gebruik van schietgeweer. Maar hoog geklommen is hij waarlijk niet ! 

 De godsdienstvorm, het koppensnellen, de achterlijke toestand van den landbouw 

 bewijzen het tegendeel. 



Hier moet echter op het feit gewezen worden, dat de vorsten en hoofden 

 ook tegen alle ontwikkeling hunner onderhoorigen zijn. De radja's en feitors 

 zijn hier nog onbepaalde gebieders. Hunne taktiek brengt derhalve mede om 

 de bevolking onwetend te houden, ter bevestiging van hun gezag, dat vaak op 

 zeer despotieke wijze wordt uitgeoefend. 



Met eenige hoofden over de zaak van het onderwijs sprekende en daarbij 

 wijzende op de voordeden, welke eenige meerdere ontwikkeling konde aan- 

 brengen, verklaarden zij zich bepaald tegen het onderrigten van den kleinen 

 man. //Want", werd mij eenstemmig gezegd, *dan kunnen wij hem niet meer 

 regeren, en hij zou ook voor zich zei ven ongelukkig worden." 



