— 213 — 



betwisten. Nu begint een soort van schermutseling, waarbij natuurlijk de 

 vrouwen het onderspit delven, waarna zij den strijd opgeven. Daarop vervol- 

 gen de dragers hun weg. De kist wordt in den grafkuil neergelaten en deze 

 met aarde bedekt, waarop vervolgens eene kleine offergave wordt geplaatst, 

 bestaande uit kippen, rijgt, vruchten en siri. Wanneer de genoodigden van de 

 begrafenis terugkomen, beginnen de maaltijden, waar zooveel vrolijkheid heerscht 

 alsof men een huwelijksfeest bijwoonde. Groote hoeveelheden arak en andere 

 dranken worden dan verzwolgen en onophoudelijk schieten heeft plaats. 



Zulk eene begrafenisplegtigheid duurt gewoonlijk veertien dagen. 



Het is gemakkelijk na te gaan , dat dergelijke feesten alleen door radja's en 

 voorname hoofden kunnen worden gegeven, en dat zij dikwerf moeten worden 

 uitgesteld, hetzij om de reeds genoemde reden, hetzij wegens hangende familie- 

 aangelegenheden of, zoo het een radja geldt, ter regeling der opvolging. 



Zoo is de radja van Sonnebait reeds sedert 1867 overleden en zal hij waar- 

 schijnlijk eerst in het begin van het volgend jaar worden begraven, waarschijn- 

 lijk tengevolge van een gerezen geschil onder de familieleden of wel wegens 

 eene kwestie van politieken aard. 



Ook de broeder van den radja van Amfoeang is reeds sedert een tiental 

 jaren overleden en het lijk wacht nog steeds op eene begrafenis. 



De gewone man wordt bij overlijden zeer eenvoudig begraven, bij welke 

 gelegenheid soms eene karbouw wordt geslagt, waarmede alles is afgelponen. 



De levenswijs van den Timorees is eenvoudig. Hij voedt zich hoofdzakelijk 

 met djagong, rijst en een stuk gedroogd herten- of karbouwenvleesch. 



Ook worden eenige knolvruchten en wat pisang en suikerriet voor huishou- 

 delijk gebruik geteeld. Zijn huisraad is ook niet overvloedig. Een slaapma,t 

 met eenige rietbladeren gevlochten manden, wat eigengemaakt aardewerk voor 

 kookpotten, een paar boslemmermessen en soms wat grof Engelsph aardewerk 

 om van te eten, ziedaar de geheele inventaris van een Timoreesch, huishouden. 

 De meesten bezitten ook geene drinkglazen, doch gebruiken daartoe net uitge- 

 sneden bamboezen kokers, welke zij op reis tevens als veldflesschen op zijde 



hebben hangen. 



Alleen bij de hoofden zag ik eenig meubilair van Europeesch model, zooals 

 enkele tafels, een paar stoelen van lomp maaksel en soms een ouder wetsche 

 glazen hangstolp. Ook vindt men bij hen ettelijke drinkglazen , grove gekleurde 

 borden (*) en lepels. 



De kegelvormige woningen der Timorezen zijn soms zeer ruim en sterk 

 gebouwd, maar erg bedompt. Er heerscht eene voortdurende duisternis in, tenzij, 

 men kleine waskaarsen of toortsen ontsteekt om helder te kunnen zien. Zulk 



(*) In sommige streken is men bevreesd die gebloemde borden met water af te wasschen, dewijl 

 men meent dat alsdan de figuren ook uitgewischt zullen worden! 



