*- 216 — 



Si Molloh bezocht werd 's avonds door de lieden van zijn gevolg een hering 

 uitgevoerd, bij welke gelegenheid de lof van „Mai bapa Kompani" werd be- 

 zongen, terwijl daarbij de vreugde werd uitgedrukt, dat zij (de Kompagnie) nu 

 gekomen was om den oorlog te beëindigen. 



Aan die reidansen nemen de vrouwen ook deel, doch zij bevinden ziGh dan aan 

 den eenen en de mannen aan den anderen kant en staan dus tegenover elkan- 

 der. Zulk een dans zou men met ons //patertje langs den kant" kunnen ver- 

 gelijken, bijaldien de kring geheel gesloten ware. Ook verandert de vorm 

 van den Timoreschen danskring meermalen. Nu eens is het een half carré, dat 

 gevormd werd, dan weder staan twee gelederen tegenover elkander, dan eindelijk 

 is de figuur cirkelvormig. 



De dans, die echter het meest indruk maakt, is de tonatona of koppensnel- 

 lersdans. Zulk een dans echter maakt een deel uit der verpligte ceremonie 

 na het snellen van koppen om het onheil af te weren van hem, die het dappere 

 feit heeft verrigt; want gedurende den dans wordt ook het woord gerigt tot het 

 afgeslagen hoofd. 



De danskring wordt gevormd doordien de een den ander bij de hand 

 houdt, echter niet op de wijze zooals bij ons plaats vindt, maar met eene om- 

 draaiing van het armgewricht, zoodat de dansers zeer digt bij elkander staan 

 als of zij aaneen waren geregen. Nu begint een soort van voorganger, die 

 zich in het midden der opene ruimte bevindt, en weldra valt het gansene koor 

 in. De stemmen zijn vol en krachtig; de intonatie laat niets te wenschen over. 

 Na het eindigen van dezen koorzang, waarbij niemand zich beweegt, volgt een 

 ietwat snellere zangmaat en nu beginnen ook de beenen in beweging te komen. 

 Langzaam wordt het eene been voor bij het andere geplaatst met eene regel- 

 matigheid over het geheel, waarvoor de best gedrilde grenadier zich niet zou 

 behoeven te schamen. Plegtstatig beweegt de gansche kring zich nu voort in 

 overeenstemming met het gezang, dat steeds door den ceromoniemeester in den 

 kring wordt geleid. 



Nu eens staat men stil, dan weder hervat men de bew T eging. Soms is de 

 kring veranderd in twee tegenover elkander staande gelederen, welke op een 

 gegeven teeken naderen en steeds voortzingend de hoofden tot elkander buigen. 

 Dan weder verwijderen zich die zamen gedoken hoofden weder en vormen een 

 soort van carré, doch alles stipt op de maat van het gezang, dat nu eens lang- 

 zaam, dan weder versneld, nu eens treurig dan weder woest klinkt, om eindelijk 

 in een algemeen gehuil te eindigen. 



Het gezang, dat bij gelegenheid van zulk Tona-Tona wordt aangeheven, is 

 met minder eigenaardig dan de dans zelve. Het is een treurlied, waarbij men 

 het lot van den verslagene beklaagt en tevens vergiffenis vraagt voor vergoten 

 bloed. 



//Wees niet vertoornd, dat uw hoofd hier bij ons is; waren wij minder ge» 



