— 50 — 



handel naar de binnenlanden. Siak behoorde toen tot het Djohorsche rijk en 

 er waren, zoo als wij vroeger zagen,, Djohorsche beambten in geplaatst. 



Dit bezit werd echter door Menangkabau betwist; want in 169] had de 

 Sulthan van dat land zijn zoon Akirsama afgezonden om de strandvolken te 

 regeren. Er waren dus twee partijen in het land, waarvan de Menangkabau- 

 sche wel de sterkste zal zijn geweest, zoowel omdat vele bovenlanders zich aan 

 de stranden nederzetten, als omdat hun handelsweg naar Malakka door Siak 

 liep. Vele Menangkabauërs bewoonden het eiland Bengkalis en genoten daar 

 eene groote mate van welvaart. Derwaarts begaf zich dan ook Radja Ketjil, 

 toen hij ontevreden was over eene boete, die de Djohorsche van Boekit Batoe, 

 waar hij zich tot nog toe had opgehouden, hem oplag. 



Hij toonde aan de Menangkabauërs het bevelschrift van den vorst van Pager- 

 roejoeng en allen stelden zich onmiddelijk te zijner beschikking en beloofden 

 hem gehoorzaamheid. Van Bengkalis ging hij naar Batoe- bara, waar zich ook 

 veel Menangkabauërs ophielden. Hij stelde daar het Menangkabausche Soekoe- 

 bestuur, met vier panghoeloes, in, en ook Tanah-poetih en Koeboe, evenals 

 Batoe-bara aan straat Malakka gelegen, erkenden zijn gezag. 



Hierna keerde Radja Ketjil naar Bengkalis terug, om zich voor te bereiden 

 tot eenen aanval op Djohor. Te Bengkalis kwamen tot hem de Boegische 

 zwervers, die hij te Bangka-kota had leeren kennen, toen hij bij Sulthan Lemah- 

 Abang van Palembang in dienst was. Hunne hoofden, Daing Parani en Daing 

 Pali of Tjelak, boden Radja Ketjil hunne hulp aan, en er werd bedongen, dat, 

 bij welslagen, Radja Ketjil zou worden Jang di pertoean besar en Daing Parani 

 .Tang di pertoean moeda van Djohor. 



De Boegische vrijbuiters vertrokken daarop naar Langat, op het Maleische 

 schiereiland, om hunne magt te versterken met hunne landslieden , die zich 

 daar ophielden. 



Middelerwijl zond Radja Ketjil een brief aan den vorst van Djohor om hem 

 kennis te geven van zijn voornemen om den dood zijns" vaders te komen wre- 

 ken. De vorst nam deze mededeeling ter harte, en gaf onmiddelijk bevelen om 

 alle versterkingen in staat van tegenweer te stellen. Het nieuws, dat de zoon 

 van wijlen Sulthan Mahmoed zijne regten op den troon wilde doen gelden , werd 

 intusschen spoedig algemeen bekend en al de zeebewoners (rajat), met Radja 

 Negara aan het hoofd, togen naar Bengkalis om hem als heer van Djohor 

 te erkennen. 



Door deze versterking aan volk zich magtig genoeg gevoelende, trok Radja 

 Ketjil, zonder zijne Boegische bondgenooten af te wachten, naar Djohor, waar 

 hij dadelijk door een aantal lieden als de ware vorst werd erkend. 



Voor de hoofdstad gekomen werd er schijn van verzet gedaan, maar. men 

 mag aannemen, dat het niet ernstig gemeend was en dat er verraad in de 

 plaats schuilde, daar, zoo als in de kronijk waarschijnlijk in figuurlijken, zin, 



— ■ 



