— 64 — 



gaan, antwoordde hij, dat zijne onderdanen niet roofden, maar de Boegies, die 

 de Compagnie gehouden was uit het rijk van Djohor te verdrijven, omdat zij 

 daar geen regt op hadden, en dat dan eerst het Malakkasche vaarwater veilig 

 zou zijn. De Gouverneur hield zich overtuigd, dat Radja Ketjil niet zou rus- 

 ten voordat hij de Boegies verjaagd en den troon van Djohor heroverd zou 

 hebben. De vrede tusschen Radja Ketjil en Sultban Soleiman of zijne Boegische 

 overheerschers was dan ook van slechts korten duur. Reeds in den aanvang van 

 1728 tastte Radja Ketjil te zamen met den Pangeran Dipata Anom van Palem- 

 bang, Riouw weder aan, maar hij werd verslagen en tot in de rivier van Siak 

 door de Boegies vervolgd. Ook in het volgende jaar blokkeerden de Boegies, 

 onder Daing Manompo, die rivier, maar zij waren verpligt terug te trekken. 

 Nog gedurende verscheidene jaren bleef de vijandschap tusschen beide partijen 

 bestaan, en voornamelijk werd die gevoed door de afgunst die de aanzienlijke 

 Djohorezen, welke nog tot de omgeving van Sulthan Soleiman behoorden, ten 

 opzigte der boven hen bevoorregte Boegies koesterden. In 1735 lezen wij weder 

 van eenen aanval van Radja Ketjil op Riouw, die echter, op 29 Junij, afgeslagen 

 werd, waarna hij overhaast naar Siak terugkeerde. Het kon ook wel niet anders, 

 of de Boegische gelukzoekers, die eenen vorstenzoon op den troon zijns vaders 

 herstelden, - die zich met de dochters uit dat vorstenhuis in den echt verbon- 

 den, - die de verhevene betrekking van Jang di pertoean moeda bekleedden , - 

 en door eene schriftelijke overeenkomst op eenen voet meer van gelijkheid dan 

 van ondergeschiktheid tegenover den vorst kwamen, - verzuimden geene gele- 

 genheid om zich meester te maken van de voornaamste betrekkingen, ten koste 

 van de Maleische grooten. Zij toch hadden, als vreemdelingen, werkdadigen 

 steun noodig, dien zij alleen konden vinden in getalsterkte en in invloed over 

 het geringe volk. Om een en ander uit te breiden moesten velen hunner zich 

 bij hen aansluiten en met magt bekleed worden, en dit kon niet geschieden dan 

 ten koste der Maleijers. Zelfs voor misdaden deinsden zij niet terug. Althans 

 in 1745 schreef de Gouverneur van Malakka, dat de onderkoning Daing Pali 

 of Tjelak //gestadig de vrouwelijke aanverwanten zocht te verbinden aan liet 

 z/Djohorsche bloed, die hij dan eerst de regering over de beste landen en daarna 

 z/het doodelijk vergif bezorgde, opdat zij, aan de Boegies hertrouwende, voorts 

 z/zouden afhangen van zijne willekeurige dispositie" ( l ). 



Het laat zich dan ook ligt begrijpen, dat, zoo als de geschiedverhalen mel- 

 den, vele Maleische grootten Riouw, den zetel des Sulthans, verlieten en een 

 toevlugt zochten in de nog niet onder den Boegischen invloed staande Maleische 

 Staten, zoo als Pahang en Keddah. 



Door deze huwelijken werden de Boegies wel magtiger, maar hadden zij ook 

 meer tegenstand van de zijde der Maleische grooten te ondervinden, //wier 



(i) Zie bijlage "VII, uit het Malakkasche Archief. 



