I o* 



z/van eigene benoodigïng, hetgeen die tot eenen èxcèssiven prijs doet stijgen 

 z/welke roovers , onder het kanon van de wallen, in ons aller gézigt, op deii 

 //helderen middag, de visschers feitelijk komen te attakeeren en weg te rooven." 



Van den rijksbestierder van Djohor is in de instructie voor Claas de Wind 

 noch in den brief aan Sulthan Soleiman melding gemaakt. Integendeel, als de 

 persoon, die op den goeden gang van zaken veel invloed kon hebben, werd 

 genoemd Radja Indra Bongsoe, een Maleische rijksgroote, voor wien ook een 

 beleefde brief en een geschenk werden medegegeven. 



Er was toen toch al een onderkoning benoemd, ter vervanging van den in 

 Mei 1745 gestorvenen Daing Tjelak. Het was diens neef Daing Kambodja, een 

 ■zoon van den in 1723 gesneuvelden Daing Parani, bij diens eerste vrouw, eene 

 dochter van Nakoda Alang te Siantan. 



Daing Tjelak liet wel twee zoons na, die hem konden opvolgen, namelijk 

 Radja Hadji en Radja Loemoe, maar de eerste was te jong, en de tweede 

 behoorde, door zijne moeder, tot het vorstenhuis van Selangoer, dat eene van 

 lVjohor afgescheidene Boegische dynastie uitmaakte. 



Uit de inlandsche geschriften blijkt, dat Daing Kambodja, tijdens het over- 

 lijden van Daing Tjelak, zich ophield te Selangoer en daar door de Boegische 

 hoofden tot onderkoning van Djohor werd verheven, in welke hoedanigheid hij 

 eerst op IS Januarij 1748 te Riouw bij Sulthan Soleiman kwam, en door dezen 

 erkend of bevestigd werd. Bij die gelegenheid werd, op den 8 sten Februarij, een 

 nieuw verbondschrift tusschen de Maleijers en de Boegies aangegaan ( a ). Daing 

 Kambodja keerde echter spoedig terug naar Selangoer, waar hij met Radja 

 Aïsjah huwde. 



De heer Claas de Wind werd ook nu door Sulthan Soleiman zeer goed 

 ontvangen. Deze vorst gevoelde meer en meer den steun der O. I. Compagnie 

 noodig te hebben, orn zich tegenover de Boegies te handhaven. Om zich dien 

 steun te verzekeren, was hij bereid tot oogenschijnlijk groote opofferingen, en 

 daarom stond hij, bij acte van 14 December 1745 ( 3 ), het land Siak ,/in 't geheel 

 z/en voor altoos" aan d'E. Compagnie af, met bede om hulp, wanneer hij te 

 eeniger tijd in moeijelijkheden en twist met naburige volken mogt geraken. Hij 

 vertrouwde, volgens de acte, geheel op de E. Compagnie aangaande Selangoer, 

 Kalang en Linggi. Deze landen waren toen reeds ten eenenmale in het bezit der 

 Boegies en de Sulthan werd er in het geheel niet meer erkend. 



De herhaalde en langdurige afwezigheid van zijnen rijksbestierder schijnt 

 bij Sulthan Soleiman de hoop te hebben doen rijzen, om, met de hulp van de 

 O. I. Compagnie, waarop hij op grond van den afstand van Siak meende te 

 kunnen rekenen, geheel van hem ontslagen te worden. Hij zond in den aanvang 



(i) Zie bijlage XV. 



(~) Zie bijlage XI 11, naar eeue kopij iu liet Archief te Alalukka. 



