— 76 — 



Alam, en later mei Tongkoe Kamarijah, de zuster van Sulthan Soleiman, welke 

 Radja Boewang of Mohamad ter wereld bragt. Beide deze kinderen waren woeste 

 jongelingen, roovers uit geaardheid, en tot alle misdaden in staat. Zij kregen 

 dan ook weldra hevig geschil over den voorrang. Radja Alam beweerde de 

 eerste te zijn als de oudste, en Radja Mohamad maakte daarop" aanspraak door 

 de hoogere afkomst van zijne moeder. 



Toen Tongkoe Kamarijah overleed werd Radja Ketjil, zoo als de Maleische 

 kronijk zegt; uit verdriet, nagenoeg krankzinnig, en trok hij zich van het be- 

 stuur terug. Hij belastte daarmede Radja Alam, onder den titel van Jang toean 

 moeda (onderkoning), zijnen nog jongen zoon Radja Mohamad tot troonsopvolger 

 bestemmende. Deze verhouding tussehen de beide broeders bleef echter niet lang 

 rustig bestaan. Radja Alam kon niet verdragen het denkbeeld, dat Radja Mo- 

 hamad eenmaal zijn vorst zou Worden, en deze wilde Radja Alam niet eerbie- 

 digen als onderkoning^ Elk hunner had zijne partij, en weldra kwam het tot 

 openlijke vijandelijkheden. Radja Alam werd verslagen en week uit, eerst naar 

 Batoebara en van daar naar Palembang, De Sulthan van Palembang wist te 

 bewerken , dat hij zich weder met zijnen vader verzoende, maar Radja Alam 

 wilde of kon toch niet meer in Siak terugkeeren, maar hield zich te Batoebara 

 en te Deli op. 



Radja Mohamad bleef in Siak regeren. Niet alleen zijn vader had hem de 

 vorstelijke waardigheid opgedragen, maar ook de vorst van Menangkabau, die 

 nog altijd de souvereiniteit beweerde te bezitten over Siak, — dat vroeger als 

 een leen van Menangkabau aan Djohor was afgestaan, — - had dit in het laatst 

 van 1744 gedaan. 



Radja Alam bleef echter niet stil. Hij rustte te Batoebara een aantal vaar- 

 tuigen nit, waarmede hij de rivier van Siak binnen voer en Radja Mohamad 

 verdreef. Deze vlugtte naar Poeloe-Lawan en van daar naar Riouw bij zijnen 

 oom Sulthan Soleiman, die hem de middelen gaf om Radja Alam weder te ver- 

 slaan en te verdrijven. 



Radja Alam, de binnenlanden ingevlugt zijnde, trok naar Menangkabau, 

 waar hij van den vorst, Jang toean Sakti, hulp tegen Radja Mohamad wist te 

 krijgen. Deze moest nu weder het onderspit delven en zocht op nieuw hulp bij 

 Sulthan Soleiman, die ze hem verschafte. Daardoor was Radja Mohamad weder 

 bij magte, Radja Alam te verjagen, die, na eene maand lang in het nijpendste 

 gebrek door de wildernis te hébben gezworven, met behulp van eenige Bataks 

 te Batoebara teregt kwam. Hij achtte zich daar echter niet meer veilig en 

 begaf zich, met zoo veel volk als hij kon bijeenkrijgen, naar Siantan, een der 

 Natoena-eilanden , aan den ingang van de Chinesche zee, waar hij zich als vorst 

 opwierp en openlijk van zeeroof leefde. Hij had daar, in den aanvang van 

 1715, ccne magt van ruim 500 zwervers van alle natiën, voorzien van een 

 aantal geroofde vaartuigen, meer dan dertig stukken zwaar geschut en eene 



