— 89 — 



Hoe dringend noodig liet ook ware te handelen, bleef de koning van Treng- 

 ganoe steeds talmen en, onder voorwendsel van zijne vaartuigen te moeten her- 

 stellen, een aanval op de te Linggi vereenigde vijanden uitstellen. Intusschen 

 trachtte hij, daarin ondersteund door den Gouverneur van Malakka, tot de 

 Djohorsche partij over te halen hen, die daartoe te bewegen zouden zijn. In 

 de eerste plaats meende nij te zullen slagen bij Sulthan SalehoeMdin van Selan- 

 goer en zijn soelewatang of rijksbestierder, genaamd Daing Latani, die zich ook 

 te Linggi ophielden, en die hij uitnoodigde tot eene zamenkomst te Malakka of 

 te Tandjong Kling, zes Engelsche mijlen bewesten- die plaats. De Sulthan van 

 Selangoer nam dit aan, en op den 2 den Julij 1756 kwam hij met den soelewatang 

 en een groot aantal zeil- en roeivaartuigen, waarvan de gewapende opvarenden 

 de vinger aan den trekker van het geweer hielden, te Tandjong Kling, waar 

 hij werd ontmoet door den koning van Trengganoe, den onderkoopman Arij 

 Verbrugge en den boekhouder Dirksz. De Sulthan van Selangoer en de soele- 

 watang stapten over in het vaartuig, waarin zich de koning van Trengganoe 

 en de Malakkasche gecommitteerden bevonden. De soelewatang was de woord- 

 voerder en begon met te zeggen, dat hij reeds lang getracht had den vrede te 

 bewerken. De koning van Trengganoe antwoordde, dat niets gemakkelijker wa3 

 en da,t daartoe de vorst van Selangoer en Daing Kambodja zich slechts aan 

 hunnen vorst, den Sulthan van Djohor, hadden te onderwerpen en hem tegen 

 zijne vijanden te helpen, zoo als de Oost-Indische Compagnie deed, die met den 

 Sulthan een contract had gesloten. De vorst van Selangoer was nieuwsgierig 

 naar den inhoud van dat contract, maar hij kreeg slechts ten antwoord, dat 

 daardoor de Compagnie en Djohor nu als één waren en met elkander als vrien- 

 den handelen zouden. De vorst van Selangoer vroeg daarop, of het niet vol- 

 doende zou zijn, indien hij bewerkte dat Radja Alam en Daing Kambodja zich 

 aan Djohor onderwierpen, zonder dat de laatste echter iets met de Compagnie 

 zou uitstaan hebben; maar hij kreeg daarop ten antwoord, dat het daartoe nu 

 te laat was, en dat, zoo hij niets anders voor te slaan had, de bijeenkomst 

 onnoodig was geweest. Toen de Sulthan van Selangoer daarop te kennen gaf, 

 dat hij geene magt had om verder te gaan, ontving hij van den vorst van Treng- 

 ganoe den raad, om zich van Daing Kambodja af te scheiden en naar Selangoer 

 terug te keeren (gelijk hij later ook deed), daar men voornemens was weldra 

 Daing Kambodja gewelddadig aan te vallen , waarbij de Heer Verbrugge nog 



» voegde de waarschuwing, dat allen, die Radja Alam de minste hulp bewezen, 

 als vijanden van de Compagnie zouden worden aangemerkt. Hiermede was de 

 conferentie afgeloopen en beide partijen keerden naar hunne verblijfplaatsen 

 terug, maar de koning van Trengganoe had het verdriet van te zien, dat vier 

 of vijf zijner vaartuigen hem verlieten en naar de vijanden te Linggi overgingen. 

 Zij behoorden aan Radja Hadji, den in 1753 te Riouw achtergebleven neef van 

 Daing Kambodja, die, hoezeer hij nog op 30 April 1750 met de overige Bocgies 



