— 91 — 



waart s de scheden' Admiraal Tromp, de Haan, de Kaaxlnoper, de Uerderin, de Ca- 

 dimwa en de. Standvastigheid, meest kleine vaartuigen. Zij kregen, in de laatste 

 dagen van Augustus 1756, den' vijand in het gezigt, maar konden hem niet 

 naderen dan met kleine roeivaartuigen, zoodat zij slechts een drietal praauwen 

 konden vermeesteren. De overigen vlugtten. Een paai" Compagnies vaartuigen 

 bleven tot de beveiliging van de rivier van Siak achter en Radja Mohamad 

 werd voorzien van geschut, buskruid en kogels, terwijl dringende brieven Aver- 

 den geschreven zoowel aan dien vorst als aan den Sulthan van Djohor, om met 

 zoo veel vaartuigen en volk als mogelijk Malakka te hulp te komen, doch 

 zonder gevolg. 



De zaken van Malakka gingen van kwaad tot erger. De stad was aan de 

 landzijde geheel omsingeld en belegerd. Eene expeditie onder bevel van den 

 luitenant D. Poppal, tegen het op twee Engelsche mijlen bewesten Malakka 

 gelegene Kelibang, op 20 December 1756, kwam met bebloede koppen terug. 

 Groot gebrek aan levensmiddelen deed zich gevoelen, en, naarmate het garni- 

 zoen weinig kon uitrigten, vermeerderde de stoutheid van de vijanden. Eene, 

 op hun verzoek, in Februarij 1757, door bemiddeling van een hoofd van Se- 

 langoer en een van Batoe-bara aangevangene onderhandeling tot vrede liep op 

 niets uit , omdat Daing Kambodja en Radja Alam verlangden , dat de Compagnie 

 zich van Sulthan Soleiman losmaken en hem aan zijn lot overlaten zou. Het 

 verzoek om hulp van Batavia werd dan ook meer en meer dringend. 



Eindelijk, in de maand Julij 1757, kwam die hulp opdagen. Zij bestond 

 in zes, meest kleine vaartuigen en 200 militairen, onder bevel van den majoor 

 Jan Jurgen Feber en den kapitein Frederik August van Marschal. Toen was 

 Daing Kambodja, na in April eene tweede vergeefsche poging tot onderhandeling 

 over den vrede aangewend te hebben, met zijne magt, op 5 Mei 1757 naar 

 zijne versterkingen te Linggi teruggetrokken, alwaar de monding van de rivier 

 dadelijk door 's Compagnies vaartuigen geblokkeerd werd. Onderhandelingen van 

 daaruit, met het bestuur van Malakka aangeknoopt, liepen mede op niets uit, 

 omdat de Compagnie den Sulthan van Djohor niet wilde afvallen en er geene 

 reden bestond om de vijanden met meer dan gewone vergevensgezindheid te 

 behandelen. 



Langzamerhand begon ook de magt van Daing Kambodja te verloopen en 

 stond hij nagenoeg alleen met zijnen persoonlijken aanhang. 



Radja Alam had hem reeds verlaten en zocht naar den Sumatra-wal te 

 ontkomen. De vorst van Selangoer had hem van den aanvang af ontraden de 

 Compagnie aan te vallen, en het volk van Rembauw was ontevreden dat het 

 geen buit kreeg, maar integendeel gebrek aan alles leed. Het gunstige oogen- 

 blik om den laatsten slag te slaan scheen dus aangebroken te zijn, en op 19 

 November 1757 vertrok eene sterke expeditie naar Linggi. Zij bestond, wat de 

 scheepsmagt aangaat, uit het schip Iluijgewacrt , de chaloup de Haaïc , de hoeker 



