— 110 — 



De Boegies daarentegen kozen Radja Mahmocd, den jongeren broeder van Sulthan 

 Ahmad, toen nog een zeer klein kind, dat gedragen werd, en de Maleijers moesten 

 toegeven. Daing Kambodja maakte van al die omstandigheden gebruik om Riouw 

 geheel onafhankelijk te regeren , al de inkomsten tot zich te nemen en de Boegies 

 den baas te doen spelen. Die aanmatiging werd door het bestuur van Malakka 

 zeer gevreesd. Het doorgrondde, dat de Boegies in den persoon van Daing Kam- 

 bodja zich in de opperheerschappij van Djohor zouden trachten te bevestigen, en 

 de Hooge Regering, overwegende, dat het te wenschen ware door voorzigtige maat- 

 regelen dit te beletten, //opdat de Boegies niet te magtig en ten eenemaal toome- 

 ff loos zouden worden, tot merkelijk nadeel van velen", gelastte den Gouverneur 

 van Malakka hierop, //als eene zaak van veel aangelegenheid", naauwkeurig te 

 doen acht slaan en de Regering op de hoogte er van te houden ( 1 ). 



Intusschen had het afgeloopen jaar 1760 zich gekenmerkt door ongehoorde 

 stoutheid der Siaksche zeeroovers, die de vaart op Malakka, vooral van de Zuid, 

 bijkans onmogelijk maakten. Wei behaalden de Compagnies kruisers nu en 

 dan een voordeel op hen, maar het aantal roovers was te groot, dan dat dit 

 van veel invloed zou kunnen zijn. Aan eenen aanval tegen Sulthan Mohamad 

 in Siak zelf viel niet te denken, wanneer niet een inlandsch bondgenoot eenige 

 inagt kon verstrekken, waarmede men den vijand tot in zijne bosschen en 

 kreken kon nazetten. Geen meer belanghebbend persoon was daartoe te vinden 

 dan Radja Alam, die reeds in Februarij 1760 werd uitgenoodigd, om van Batoe- 

 bara te Malakka te komen. Het was echter eerst op den 25 sten September, dat 

 hij, na herhaalde aansporing, daaraan voldeed. Hij verscheen te Malakka met 

 tien tamelijk groote en acht kleine vaartuigen, te zamen bemand met 255 kop- 

 pen, //al meest opgeraapt en ongedresseerd volk, arm en berooid, hebbende ge- 

 z/brek aan alles." 



Hij was vergezeld van zijnen schoonzoon Said Osman en van den vorst van 

 Asahan. Radja Alam toonde zich natuurlijk dadelijk bereid om met de Compagnie 

 eene verbindtenis te sluiten, die hem op den troon van Siak moest herstellen, 

 maar, zonder meer inlandsche magt dan hij aanbragt, was er niet aan te denken 

 in dat land oorlog te voeren. Radja Alam zou dus trachten elders hulp te krijgen. 

 In de eerste plaats begaf hij zich naar Daing Kambodja, die toen te Selangoer was, 

 maar deze verklaarde niet bij magte te zijn iets te doen, daar hij al zijn volk 

 noodig had voor de reis naar Riouw. Het is ook natuurlijk, dat hij op die plaats 

 terugkomende zich zoo veel mogelijk tegen de hem kwaadgezinde Maleijers ver- 

 sterken wilde. Van Selangoer ging Radja Alam naar Rembauw en daar kreeg 

 hij de toezegging van met eenige honderden manschappen te zullen worden bij- 

 gestaan. 



Terwijl op de komst van dat volk te Malakka gewacht werd, ontving de 



(!) JSesoigne der llooge Regering dd. 28 April 1761, aangehaald in een brief in het Archief 

 te Malakka, 



