— Ml — 



en zijne volgelingen. Deze keerde terug naar Mohamad All te Pekan-baroc en 

 beiden schreven van daar brieven aan den Sulthan en den onderkoning, om 

 hen te bewegen de schande, die hun was aangedaan, te wreken. 



De onderkoning (Torigkoe Endoet) gaf daaraan in zoo ver gehoor, dat hij 

 zich naar Petapahan begaf, doch Hadji di Padang beduidde hem spoedig, dat 

 het volstrekt niet was gemunt geweest tegen den Sulthan van Siak, maor alleen 

 tegen Said Ali, die de aanvaller Avas. De onderkoning sloot dan ook vrede 

 met Hadji di Padang, en Said Ali keerde terug naar zijn apanage Boekit-batoe. 

 Omstreeks dien tijd hadden Palembang en het daaraan onderhoorige Bangka 

 veel te lijden van Linggasche zeeroovers ( l ), waarschijnlijk doordien de van 

 Riouw gevlugte grooten geene middelen van bestaan hadden. De Sulthan van 

 Palembang, niet bij magte zijnde deze rooverijen tegen te gaan, riep daartoe 

 de hulp in van Said Ali, die dadelijk genegen was de hand te leenen tot eenen 

 togt tegen Lingga en daarin werd ondersteund door zijnen schoonvader Tongkoe 

 Moesa. 



Sulthan Mahmoed van Lingga hiervan berigt krijgende en geene hulp bij 

 de Oost-Indische Compagnie durvende vragen, na het voorgevallene in 1787, 

 wendde zich tot den Tongkoe Besar Abd'oellah, hoofd van Kampar, en noodigde 

 hem uit tot eene bijeenkomst op het eiland Boelang. Tongkoe Abd'oellah voldeed 

 daaraan en , op het smeeken van Sulthan Mahmoed, werd een schriftelijk verbond 

 van wederzijdsche hulp tusschen Lingga en Kampar gesloten. De Tongkoe Besar 

 vertrok daarop naar Siak om de plannen ten aanzien van Lingga tegen te 

 werken, maar dat verhinderde niet, dat, tegen den zin van Sulthan Jahija, er 

 toch eene vloot, onder bevel van Tongkoe Ibrahim, mede een zoon van Tongkoe 

 Moesa, uitliep en roofde wat zij ontmoette, in vereeniging met vaartuigen van 

 Palembang, welks hoofdplaats ook door de Siaksche vloot werd bezocht. 



De oorlog- en roofondememingen van de Siaksche grooten tot hun eigen 

 voordeel moesten Sulthan Jahija te meer onaangenaam zijn, omdat hij er niet 

 alleen geene winst van trok, maar buitendien al zijne strijdmiddelen noodig had 

 om de onderdeelen van zijn rijk in gehoorzaamheid te houden. Doch Said Ali 

 en zijne bloed- en aanverwanten hadden reeds lang alle gehoorzaamheid jegens 

 den Sulthan laten varen en de onderhoorige vorsten van het Siaksche rijk vonden 

 daarin eene schoone gelegenheid om zich aan de suprematie des Sulthans te onttrek- 

 ken. Zoo kwam in 1791 de Radja van Assahan bij den Gouverneur Couperus zijn 

 beklag maken over "Sulthan Jahija en verzoeken, dat hij tegen diens wraakne- 

 ming zou worden beschermd. 



De Gouverneur vond zich echter niet geregtigd den vasal tegenover zijn 

 suzerein te steunen. Hij bepaalde zich tot het schrijven van een brief aan Sulthan 

 Jahija (dd. 6 Julij 1791), waarin hij hem, ,/uithoofde der naauvve betrekking 



(i) Dit blijkt ook uit verscheidene brieven vau 1700 > door den Resident van ralcnilaug aan 

 het bestuur te Malakka geschreven. 



