— 1GS — 



in deze zeeën rondzwierven ; niemand ontzagen dan die met hen heulde, hiei 

 en daar rijken stichtten en soms in reuk van heiligheid dit leven verlieten; 

 lieden, kortom, die in hunne soort, niet minder van gehalte waren dan da 

 oude Scandinavische zeehelden en die even zeer of even weinig als deze ver- 

 dienen, dat hunne daden door barden bezongen worden. Het is alleen te w 

 len aan den tijd, waarin zij leefden, dat zij zeeroovers en niet zeehelden ge- 

 noemd worden, en dat zij zich moeten vergenoegen met de bewondering van 

 hunne onbeschaafde landslieden, tegen over de afkeer, die hunne valsehheid, 

 moord- en plunderzucht bij den Europeaan te weeg brengt. 



Radja Hadji was op een van zijne zwerftogten te Lingga gekomen en had 

 zich daar eenigen tijd opgehouden. Op uitnoodiging, zoo als de Boegische kro- 

 nijk zegt, van den Sulthan van Djanibi begaf hij zich naar dat rijk, huwde de 

 dochter des Sulthans, genaamd Ratoe Mas, en verkreeg daarbij den titel en 

 naam van Pangeran Soeta Widjaja. Van Djambi trok hij naar Indragiri , huwde 

 daar "ook eene dochter van den Sulthan, voerde oorlog in Reteh, en vesligce 

 zich aan de monding der rivier van Indragiri, genaamd Koeala Tjinako, peker 

 een geschikt punt voor eenen vrijbuiter, omdat hij daar den handel op de rivier 

 geheel in zijne magt had. Van daar werd hij door Daing Kambodja oponf- 

 boden om Radja Ismaïl van Siak, te helpen weerstaan, en daarna schijnt hij 

 eenigen tijd in Straat Malakka te hebben gezworven, oorlogende ten behoeve 

 van den vorst van Selanggoer, die eene dochter van hem, genaamd Ratoe Se- 

 lemah, huwde. Hij schijnt later min of meer op goeden voet met Radja Ismaïl 

 gekomen te zijn, want de groote Maleische kronijk vermeldt, dat hij dezen liet 

 uitnoodigen om gezamenlijk Palembang aan te vallen. Radja Ismaïl had daar 

 geene ooien naar en sloeg het aanbod af, omdat, zoo als hij zeide: //Twee tij- 

 gers niet te zanien in één hok konden blijven/' Deze woorden schilderen sterk 

 en juist het karakter van de vorsten van dien tijd. Men vindt Radja Hadji 

 eensklaps terug op de Westkust van Borneo. Hij had zich namelijk naarMem- 

 pawa begeven, om het graf van Sjarif Hoesin, den grondlegger der dynastie 

 van Pontianak, te bezoeken. Zijn waar doel zal wel geweest zijn om, even- 

 als verscheidene Siaksche grooten, in de roofstaten van Borneo zijne fortuin te 

 beproeven, te meer daar hij, door de tegenwoordigheid van eene Siaksche zee- 

 schuimersvloot te Muntok, op Banka, was gehinderd geworden in eenen aan- 

 slag op Palembang, dien hij voor eigene rekening wilde wagen. Hij vond op 

 Borneo ook weldra werk naar zijnen aard; want Sulthan Abd'oel Rahman, 

 dien hij, volgens de Maleische kronijk behulpzaam was in de stichting van Pon- 

 tianak (in 1771), riep zijn bijstand in om Sanggouw, hooger aan de Kapoeas- 

 rivier gelegen, aan te vallen. Radja Hadji werd, in 1777, gesteld aan het hoofd 

 van die expeditie, waaraan ook vele Siakkers deel namen, maar zij viel on- 

 gelukkig uit. Vele aanzienlijke hoofden sneuvelden en de bevolking van Sang- 

 gouw werd niet geheel ten onder gebragt. Radja Hadji keerde naar Pontianak 



