— 171 — 



Kort daarna ontving de Gouverneur van Malakka een brief van Radja 

 Hadji, waarin hij zich zeer beklaagde over het wegvoeren van de Be/sy. Hij zeide 

 zeer bevreesd te zijn voor wraakneming van de Engelschen , tegen wie hij zich 

 niet zou kunnen verdedigen, en hij ontkende iets te hebben geweten van de 

 onderhandelingen, die kapitein Barbaron volhield door tusschenkomst van een 

 priester te hebben gevoerd. 



De Gouverneur schreef een brief aan Radja Hadji, vergezeld van eenige ge- 

 schenken, om de handelingen van Barbaron te verdedigen en den vorst gerust 

 te stellen voor aanvallen van de Engelschen. Radja Hadji antwoordde daarop 

 de zaak voor geheel afgedaan te houden, maar weinige dagen daarna vernam, 

 hij van zijne zendelingen, dat de Gouverneur weigerde hem een aandeel in de 

 waarde van het prijsgemaakte schip en lading te geven. Hierover werd hij 

 zeer verbolgen; hij begaf zich in het begin van October met eene aanzienlijke 

 gewapende magt naar Moar, een weinig bezuiden Malakka, en eischte op hoo- 

 gen toon de helft der waarde van schip en lading, zeggende dat dit met Bar- 

 baron was overeengekomen. 



Deze ontkende echter ten eenemale zulk eene belofte te hebben gedaan, en 

 de Gouverneur sloeg dus de vordering van Radja Hadji glad af. 



Het ware van de zaak zal wel nimmer aan het licht komen, maar het 

 is waarschijnlijk dat èn Radja Hadji èn kapitein Barbaron zijn misleid door den 

 priester die hun tusschenpersoon was. 



Het is niet onwaarschijnlijk dat Radja Hadji de helft der waarde van den 

 prijs van Barbaron verlangde en daaraan kapitein Geddes opofferde. 



Deze was anders op eenen goeden voet met de Inlandsche vorsten van deze 

 streken, die hij lang had bevaren. Hij had zelfs van den ouden Sulthan van 

 Trengganoe een tot het Mohamedaansch geloof overgegaan Chineesch meisje, ge- 

 naamd Djemilah, tot bijzit gekregen. Ook behield Radja Hadji hem bij zich toen 

 de Betsy werd weggevoerd en liet hem vrij vertrekken. Hij zal dus Geddes 

 niet belangeloos doch wel met hoop op eenen rijken buit hebben opgeofferd ( T ). 



(') Kapitein Geddes wist, zich overigens vrij wel op de O. I. Compagnie te wreken. In het 

 volgende jaar 1783, voerde hij weder het bevel over een ander schip , genaamd Nousuch , groot. 550 

 ton, gewapend met 3t stukken en bemand met 170 koppen. Daarmede nam hij, op 20 Julij 17S3, 

 in straat Doerian , 's Compagnies bark Comlanüa, gevoerd door den luitenant ter zee Theodorus 

 Toussaint, en de pantjalang Geduld, gevoerd door den onderstunrman Johan David Plaat. Hij 

 bragt beide vaartuigen te Trengganoe op, en eerst in het begin van liet volgende jaar werden zij, 

 op aandringen van den Gouverneur van Malakka, door tusschenkomst van den Sulthan van Treng- 

 ganoe weder vrij gegeven. 



De tweede helft, der vorige eeuw was rijk aan Europesche vrijbuiters en roovers in de Oostcr- 

 sche zeeën. Het waren soms zelfs zij, die uilgezonden werden om zeeroof te beteugelen, die er ziel» 

 aan schuldig maakten. Zoo werd in Januarij 1777 Jacob Mcunicus de Ruijter, gezagvoerder van 

 's Compagnies pantjalang Jludenhirg, te Malakka, wegens zeeroof, gegecseld , gebrandmerkt en voor 

 25 jaren gebannen. In Junij 1792 werden Comelis Diiks Knijper, sous-laitenani ter ree, voerende 



