— 132 — 



versterkingen op Randjong Pinang, Poeloc Bajan en Sengaran, zonder de komst 

 van Trengganoesehe of Bataviasehc hulp ai' te Avaehtcn. De dag, waarop de 

 aanval zou plaats hebben, werd bepaald op 6 Januarij 1781. Waarschijnlijk 

 heeft men het meest gunstige getij er voor willen afwachten , waardoor men 

 genoodzaakt werd tot zoo lang te wachten. De kommissaris Lemker was over- 

 gegaan op het MalaMas Welvaren en de Heer Hoijnck van Papendrecht op de 

 Snelheid, om, ieder afzonderlijk, met eene divisie de landing te doen. 



In den vroegen morgen van dien dag, terwijl de eb nog liep, werd door 

 al de schepen, die des nachts langzamerhand de openingen der baai tusschen 

 de hoeken van Sengaran en Tandjong Pinang en het eiland Penjingat (Mars) 

 meer waren genaderd, het vuur geopend tegen de batterijen op die hoeken en 

 dat eiland, zoomede tegen de linie-praauwen , die dwars in de baai lag. 



Het vuur der schepen werd hevig beantwoord, maar dit verhinderde niet, 

 dat, tegen elf ure, reeds de meeste vijandelijke batterijen gedemonteerd en een 

 aantal vaartuigen in den grond of onbekwaam geschoten waren. De overwin- 

 ning helde dus naar onze zijde over en er was nog maar ééne poging noodig 

 om haar beslissend te maken. Daartoe lieten de schepen zich met het inzetten 

 van den vloed naar den ingang van de baai drijven, maar daarbij geraakte 

 het schip Malalrfca's Welvaren, aan boord waarvan zich met den kommissaris 

 Lemker de beste manschappen bevonden, die als vrijwilligers daarop waren 

 overgegaan, aan den grond, op vijf honderd Ned. ellen van den wal en voor eene 

 batterij op den heuvel nabij de zoogenaamde ,/roode plek", welke thans nog dient 

 tot verkenningsteeken voor schepen, die Riouw aandoen. Er moest dus op hoo- 

 geren waterstand worden gewacht, om de beweging voort te zetten. 



Tegen twee ure scheen de kans daartoe gunstig te zijn, en een detache- 

 ment Europesche militairen, meest Franschen, landde op het vlakke terrein 

 ten zuiden van den heuvel van Tandjong Pinang, met het doel om de daarop 

 gelegene versterkingen in den rug te vallen. Deze onderneming was echter niet 

 goed geregeld. De soldaten zei ven moesten de beide barkassen roeijen, omdat 

 de matrozen waren ingedeeld op de sloepen, waarmede later eene algemeene 

 landing zou worden gedaan. Niemand bevond zich daarbij, die bekend was 

 met de gesteldheid van den oever. De diepgaande barkassen kwamen daardoor 

 op eene plek, waar de rotsachtige bodem zich met eene flaauwe glooijing in zee 

 uitstrekt. Zij moesten daar dus blijven liggen, terwijl de troepen naar den 

 oever waadden. Aan het detachement was toegevoegd de scriba de Stoppelaar, 

 omdat hij Fransch sprak, hetgeen de vaandrig Zoldering, de eenige officier, die 

 bij deze troepen was, niet kon. Deze was daarenboven ziekelijk. De Stoppe- 

 laar was een moedig man; op hem viel dus het bevel^, toen de troepen aan 

 wal kwamen, en hij gaf een goed voorbeeld ( 1 ). 



(l) Het. klinkt vreemd dat, een scriba, dus een burger-beambte, een militair bevel kon voeren. 

 Maar men denke zich terug in den tijd, waarin dit voorviel. Toenmaals stond de militaire stand 



