— 133 — 



Nadat zijne manschappen eens gevuurd en daardoor de nabij het, strand 

 verzamelde Boegies verjaagd hadden, ging hij hen voor naar den heuvel, die 

 aan dien van Tandjong Pinang grenst en een weinig lager dan deze is. Zoo 

 hij zich op die hoogte, welke fch&ns nog. de Stoppellaarsberg wordt genoemd, 

 had kunnen staande houden, zou hij de Boegies op den heuvel van Tandjong 

 Pinang tusschen zijn vuur en dat der schepen hebhen gebragt. Maar een vrecs- 

 selijk ongeluk verhinderde deze uitkomst. Even nadat de Stoppelaar geland 

 was, hadden de ontredderde batterijen, tegenover welke het Malahhas Welvaren 

 nog aan den grond zat, hef vuur tegen dat schip hervat, dat, hetzij door eenen 

 vijandelijken kogel of door een ongeluk aan boord, met eenen donderenden slag 

 in de lucht vloog. Hierdoor kregen de Boegies in de batterijen de handen 

 vrij en zij stormden in groot getal den heuvel at', het detachement te gernoet, 

 dat juist de tweede hoogte begon te beklimmen. De schrik vermeerderde de 

 verwarring. De Stoppelaar werd gewond, en de vaandrig Zoldering, wiens 

 beenen door ziekte gezwollen waren en die zich niet langer kon staande hou- 

 den, gaf het sein tot de retraite, waaraan met groote overhaasting werd gevolg 

 gegeven. De Boegies vervolgden de militairen tot aan de sloepen, die waar- 

 schijnlijk niet eens bereikt hadden kunnen worden, indien de pantjalang Bus- 

 tenhurg niet door haar vuur de Boegies tot staan had gebragt. Eenige dooden 

 en drie gevangenen, waarvan een gewond, moest het detachement achterlaten. 

 Eene der beide barkassen, waarmede geland was, kon niet worden vlotgc- 

 maakt en bleef op het drooge achter. Van het Malakka's Welvaren werden 

 slechts twee Europeanen en zeven Inlanders gered. 



Ware het Malakka's Welvaren niet zoo ongelukkig vernietigd geworden, 

 zeer waarschijnlijk ware Riouw toen reeds in handen der Nederlanders geval- 

 len. Dat schip hield de in de batterijen geplaatste Boegies bezig, terwijl het 

 gelande detachement voortrukte. Maar toen die door het verlies van dat schip 

 de handen vrij kregen, kon het detachement zich niet langer staande houden, 

 omdat het geene dekking meer had. De overige schepen van het eskader lagen 

 of te ver af, óf waren niet in staat hulp te bieden, daar, na het springen 

 van het schip, het vuur van de Boegies weder algemeen werd en hunne vaar- 

 tuigen het gevecht weder begonnen. Verscheidene vlaggen der Boegies, die 

 reeds gestreken waren, werden weder geheschen. 



Ka den dood van den Kommissaris Lemker nam de kapitein Toger Abo, 



geheel op den achtergrond bij de kooplieden der Compagnie. Dit ging zoo ver, dat de kapitein- 

 kommandant van Braam , in 1780, tot zijne groote ergernis zag, dat een officier, in volle uniform 

 met degen en dragon er aan, blootshoofds, achter den Gouverneur- Generaal te Batavia, aan tafel diende! 

 (De Jonge, dl. VI, bl. 230). 



Ook de Compagnie's dienaren, die n.ililaire rangen ter zee voerden, waren prring in aanzien. 

 Volgens cene resolutie der Hooge Regering van 30 Julij 17*5 ontvingen kapiteins en kapilein-luite- 

 nanls ter zee eerbewijzen als kapitein militair, en schippers als luitenant. 



