— 194 — 



voorwaarden toe te treden. Zij keerden dus naar den wal terug, met de belofte 

 van den volgenden dag, vóór zonsopgang, het antwoord van den Sulthan te 

 zullen brengen. Langer uitstel hadden zij van den kapitein-kommandeur niet 

 kunnen verkrijgen. 



Daar deze er niet op rekende, dat het antwoord gunstig zou zijn, liet hij 

 alles tot den aanval op Mars gereed maken. 



Uit hetgeen volgde blijkt op nieuw, dat de Boegies in Riouw nog de 

 overhand hadden. Ware het anders geweest, dan zou de Maleische partij zeker 

 de grondslagen van van Braam hebben aangenomen. Maar wel verre er van 

 dat dit nu geschiedde, Averd de flotille praauwen in het Noorderkanaal, nog 

 denzelfden dag waarop het ultimatum van van Braam was overgebragt, met 

 drie groote vaartuigen versterkt, zoodat er thans zestien tegenover de magt van 

 kapitein de With lagen. Den volgenden morgen (29 October 1781) begonnen 

 de Boegies het gevecht. Hun eerste schot doodde een man op de Batavier; het 

 tweede nam de vlaggestok van dat vaartuig weg. De kapitein-kommandeur had 

 zich voorgenomen dien morgen, indien vóór zonsopgang geen gunstig antwoord 

 van den Sulthan zou zijn gekomen, de landing op Penjiugat (Mars) te doen 

 uitvoeren. In den vroegen morgen was het weder evenwel niet gunstig daar- 

 toe; er woei eene frissehe zuidweste wind, waardoor branding liep op de zuid- 

 kust van Penjingat, waar het landingspunt was. Daarenboven regende het. 

 Maar nog vóór zonsopgang werd van. Braam, door den opstijgenden rook en het 

 geluid van kanon- en geweervuur gewaar, dat de flotille in het Noorderkanaal 

 met den vijand in geveeht was. Hij had geen last gegeven om het gevecht te 

 beginnen, voordat de landing beproefd was; dus was het duidelijk dat de Boe- 

 gies de aanvallers waren. Hij deed daarom onmiddellijk sein, dat al de tot de 

 landing bestemde vaartuigen, bemand met 520 Europesche matrozen en mari- 

 niers en 300 inlandsche soldaten, bij hem aan boord zouden komen, met voor- 

 nemen om ze gezamenlijk naar het Noorderkanaal te zenden, ten einde de 

 vijandelijke vaartuigen te verjagen en daarna op de noordkust van het eiland, 

 waar geene branding stond, te landen. 



De landingsdivisie stond onder het bevel van den majoor Anthonij Hamell. 

 Men vertrok te zeven ure, roeide buiten de Westpunt van Penjingat om en 

 toen men te negen ure in het Noorderkanaal kwam , bleek reeds, dat de vijan- 

 delijke vaartuigen het niet tegen de Nederlandsche magt hadden kunnen vol- 

 houden en, met achterlating van twee praauwen, die geheel ontrampeneerd 

 waren , tot nabij het eilandje Bajan waren teruggedeinsd. De majoor Hamell, ziende 

 dat de schepen zijne hulp niet meer noodig hadden, debarkeerde onmiddellijk 

 op Penjingat, nabij eene batterij van een acht- en een twaalfponder, die ge- 

 nomen werd. Van daar ging men dwars door het eiland, — een togt die door 

 het digte kreupelgewas op en eenige moerassen tusschen de heuvels, niet ge- 

 makkelijk was, — naar het zuiderstrand. 



