

201 



den, liet de Sulthan zich overhalen, maar, hoewel hij met een talrijk gevolg 

 aan boord de Utrecht kwam, was het hem niet mogelijk zijne angst te verbergen 

 zoodat hij het bezoek zeer kort maakte. 



De gezanten, die volgens eene der op 14 November seslotene overeenkom- 

 sten naar Batavia zouden gaan , werden ingescheept op het Compagnie's schip 

 luidopen. Het waren Intjeh lbrahim en Intjeh Bèta, benevens Abd'oel Wahab, 

 een zoon van Radja Toewah. De beide eersten waren geen aanzienlijke groo- 

 tcn; misschien durfde niemand, anders de onderneming wagen. 



Radja Toewah, die al.de onderhandelingen voor den Sulthan had geleiden 

 dus het best in de gelegenheid was het karakter der Nederlandsche bevelhebbers 

 te leeren kennen, was daardoor overtuigd geworden, dat hij zijn zoon aan geen 

 gevaar blootstelde door hem aan van Braam toe te vertrouwen. De zoon scheen 

 de zaak echter vrij donker in te zien; althans het kostte hem moeite om van 

 zijnen vader te scheiden. Men leest dienaangaande in het Journaal van van 

 Braam, aangehaald bij de Jonge (deel IV, blz. 722): „Wanneer Radja Toewah 

 ,/op eene zeer aandoenlijke wijs afscheid van zijnen zoon nam, die, knielende de 

 // voeten van zijnen vader op de Oostersche wijs omhelzende, den zegen ontving, 

 „die hem denzelven met veel nadruk en bedaardheid gaf. Vervolgens zich naar 

 ,/mij wendende, zeide hij: //ik geve U mijnen eenigen zoon mede. Hij zij nu 

 // „de Uwe; ik beveel hem aan Uwe zorg en goeden raad; hij is jong, maar zal 

 // z/U als mij gehoorzamen."" 



Den 27 sten November 1784 vertrok •'s lands eskader met het Compagnie's 

 schip H'nilopeu naar Batavia, waar het den H den December behouden aankwam. De 

 Hooge Regering was zeer ingenomen met de door den kapitein-konimandeur 

 van Braam behaalde overwinning en verder genomene maatregelen. Zij drukte 

 dit uit bij hare resolutie van 17 Februarij 1785, waarbij zij al de verrigtingen 

 van van Braam goedkeurde, hem en de kapiteins van 's lands eskader geluk 

 wenschte met de achtervolgens door hen „zoo glorierijk bevochtene overwinnin- 

 z/gen bij Malakka, Selangoer en Riouw, hun daarvoor haar uiterste genoegen 

 //betuigde en bedankte voor den ijver en de voorzigtigheid, die daarbij in al 

 ,/hunne daden hadden doorgestraald, en hen prees over de in al die ondernemin- 

 z/gen betoonde dapperheid en heldenmoed, waardoor de eer van Neerlands vlag 

 z/in Indie was hersteld en de belangen van de Compagnie bevorderd waren ( 1 )." 

 In een ander besluit van dezelfde dagteekening gaf de Hooge Begering te ken- 

 nen, dat de opperbevelhebber, de kapiteins en verdere hoofdofficieren het volste 



(j) Het is een zonderling iets, dat de in 1784 reeds zieltogende Oosl-Indisehe Compagnie, die 

 geeue middelen meer had om, zonder hulp van buiten //de vervallen eer en het, aanzien van Neêr- 



, lands vlag bij de hilandsche vorsten te herstellen, en de Compagnie voor verdere onheilen 



»te bewaren," zoo tuk was op uitbreiding van magt. Kilte nieuwe vestiging toch moest, hare luttele 

 inagt meer en meer verbrokkelen, eu eindelijk, zoo als de uilkomst ook bewees, alle posten zonder 

 genoegzame verdediging laten. 



