— 213 — 



Het was toen, volgens den Resident, de vijfde dag sedert de vloot het 

 eerst gezien werd. Zij was dus den 2 tlen Met in het gezigt gekomen. 



1)en 7 den Mei vertrokken weder twee zendelingen van den Sulthan en een 

 militair van het garnizoen, van wege den Resident, naar de vloot. Deze bragten? bij 

 hunne terugkomst een en priester en een-en panglima mede en deden het berigt,. 

 dat zij zeer beleefd door de hoofden van de vloot waren ontvangen, die hun 

 hadden medegedeeld van de Solok-eilanden te zijn gekomen met eene vloot van 

 92 zeilen, op verzoek van Sulthan Sjarif Abd'oel Rahman van Pontianak, om 

 Mampawa te helpen veroveren; doch dat zij, door stormweder en onbekendheid 

 niet den koers, met een aantal van 4-2 praauwen, bemand met 1500 koppen, 

 van de overige afgedwaald en alhier teregt gekomen waren, verzoekende zij, 

 om, tegen betaling, van rijst voorzien te worden en tevens eenige van hunne 

 vaartuigen te mogen repareren, om hunne reis naar Pontianak te kunnen 

 voortzetten. De beide hoofden noemden zich Radja Alam en Radja Moeda 

 Oema en zeiden verwant te zijn aan het Soloksche vorstenhuis ( 7 ). 



Den volgenden morgen begaven de Resident Ruhdé en de kommandant 

 J. C. Vetter zich naar den Sulthan, wien zij voorstelden den Solokkers een 

 weinig rijst en vruchten ten geschenke te zenden, daar, bij de heerschende 

 schaarschte, hunne geheele vloot niet daarvan voorzien kon worden, en hun 

 tevens aan te bieden eenen loods voor de reis naar Pontianak, onder me— 

 dedeeling, dat het onmogelijk was de gehavende vaartuigen te Riouw te herstel- 

 len. De Sulthan nam dit voorstel aan en zond eenige pikols rijst en andere 

 ververschingen aan Radja Alam en Radja Moeda, die hunnen dank daarvoor 

 lieten betuigen en het aanbod van eenen loods aannamen. 



De Resident zond dus op den 9 de " Mei twee bewoners van de Tambelan- 

 eilanden als loodsen naar de vloot, waarop de Solokkers beloofden met de eerste 

 gunstige gelegendheid te zullen vertrekken. 



Zij hadden echter een geheel ander voornemen. In den avond van 10 Mei, 

 ongeveer te 7 ure, vernam men uit het fort, langs het water, gedruisch van 

 eene menigte menschenstemmen. liet garnizoen kwam onder de wapens en de 

 Sulthan werd van de zaak verwittigd, terwijl de Resident iemand van liet gar- 

 nizoen in eene kleine praauw op verkenning uitzond en van tijd tot tijd een schot 

 uit liet fort op de naderende lichten van de binnenkomende vaartuigen deed lossen. 

 Deze trokken daarop terug en, buiten Penjingat om, in de afgedamde Troesan 

 Riouw, alwaar zij des morgens van den ll ien post vatten. 



Den volgenden dag liet de President den Sulthan verzoeken, om die Troesau 

 tot het uiterste te doen verdedigen en te zorgen, dat de vijand de daarin 

 gemaakte dammen niet vernielde. De Sulthan beloofde dit en verzocht met 

 i buskruid bijgestaan te worden, waarvan hem 300 pond gezonden werd. 



(') Zij waren zoons van Radja [smaïl, hoofil van Tampasoe, een roofslaat oji de Noord-Oost 

 kust van Horneo. 



