— 214 — 



Met het aanbreken van den 13 Jcn Mei kwam de vijand het zuiderkanaal 

 tusschen Penjingat en Senggarang binnen, doch werd, na een gevecht dat tot 

 9 ure aanhield, door het vuur van het fort en van de twee voor hetzelve 

 liggende Compagnie's vaartuigen, zijnde de pantjalang BanJca en de sloep Johanna, 

 afgeslagen, waarop hij tot Batoe Itam, den zuidhoek van Tandjong Piiiang, 

 terugtrok. 



Deze aanval had ten doel de bezetting bezig te houden, terwijl een gedeelte 

 der vloot door de Troesan Riouw ongehinderd binnenkwam. Althans in den 

 middag van denzelfden dag kwamen de Solokkers achter in de baai binnen, 

 waarop zij, na een loos gevecht met de bij het eilandje Bajan liggende Riouw- 

 sche vaartuigen, op Tandjong Pinang aan wal kwamen en de buiten het fort 

 gelegene residentswoning plunderden en verbrandden. Tweemalen werden zij van 

 daar door uitvallen van het garnizoen verjaagd, totdat de duisternis het gevecht 

 deed schorsen. De Solokkers gingen den gansenen nacht voort- met het opwerpen 

 van batterijen in de nabijheid van de kleine op den heuvel gelegene versterking, 

 niettegenstaande aanhoudend uit het aan strand gelegene fort op de arbeiders 

 gevuurd werd; dit vuur kon echter, wegens de groote elevatie die aan de stuk- 

 ken gegeven moest worden, niet veel uitwerking hebben. Met het aanbreken 

 van den dag vond men dan ook den heuvel als het ware bezaaid met vijanden, 

 zoo Solokkers als Maleijers, en twee geduchte versterkingen opgeworpen, waar- 

 door het fort bestreken werd. 



In deze hagchelijke omstandigheden verzamelde de Resident al de Europe- 

 sche en Inlandsche officieren en lag hun, na eene voorstelling van hunne po- 

 sitie, de vraag voor, of het fort bestand was tegen de menigte vijanden, dan 

 wel of eene capitulatie boven de verdediging was de verkiezen. De Europe- 

 sche officieren raadden de capitulatie aan, doch de Inlandsche officieren wilden 

 het fort blijven verdedigen. Daar echter al de Europesche soldaten, op één na, 

 voor het capituleren stemden, zoo werd de timmerman Kraal met een Inland- 

 schen soldaat naar het eilandje Bajan gezonden, om eene capitulatie fan te 

 bieden (*). Bij den Panglima der Soloksche vloot gekomen, werd hij overge- 

 wezen naar Radja Alam en Radja Moeda Oerna, die zich op den heuvel achter 

 het fort bevonden. 



Voor dat Kraal echter in het fort terug was, hadden de Soloksche hoofden 

 den Resident reeds doen uitnoodigen om een hunner te woord te staan. Dit 

 aangenomen zijnde, kwam een Boegies van Riouw, genaamd Daing Tappa, en 

 een der mindere Soloksche hoofden in het fort en boden den Resident met het 



(i) Men moet hier in aanmerking nemen, dat het fort niet wel te verdedigen was. Reeds den 

 9den Februari] 1787 had de Resident aan het bestuur te Malakka geschreven, dat de palissaden en 

 batterijen aan den zeekant veel door het water hadden geleden, en dat, de omtrek van het fort ver- 

 kleind moest worden „daar het zonder tegenspraak en volgens het algemeen gevoelen van een ieder 

 ,. ;iau die zijde (de landzijdc) te uitgestrekt is." 



