— 215 — 



garnizoen den vrijen aftogfc naar Malakka aan. De Resident nam dit voorstel 

 aan, doch verzocht drie dagen tijd om 's Compagnie' s eigendommen en die der be- 

 zetting te kunnen bergen. Dit uitstel kwam den Solokschen zendeling te lang 

 voor en hij kon ook niet toegeven, dat het geschut van het fort zou worden 

 medegevoerd; hij moest daaromtrent eerst de beide aanvoerders raadplegen. Deze 

 eischten, dat men het kanon zou achterlaten en dat de bezetting den volgenden 

 dag, voor den middag, het fort zou verlaten en men al dadelijk de kleine ver- 

 sterking op den berg zou overgeven, maar op dit laatste punt bleven zij niet 

 aandringen. De trouwelooze Indianen waren echter niet van voornemen hun 

 woord te houden. 



Des avonds omtrent 7 ure kwam de kommandant van het fortje op den 

 heuvel, met eenige Europeanen en eenen inlandschen kapitein, in het beneden- 

 fort aan, met de tijding, dat de vijand hunne versterking naderde en al de 

 Inlanders van de bezetting gevlugt waren, waarop ook zij haar hadden moeten 

 verlaten, na vooraf de stukken vernageld en het kruid nat gemaakt te hebben. 

 Kort daarop hoorde men den vijand van den berg afkomen, en daar de solda- 

 ten, niettegenstaande alle pogingen van de officieren, hunne posten verlieten en 

 zich aan den drank te buiten gingen, bleef er niets over dan het forfc te ver- 

 laten en zich te bergen aan boord van de pantjalang en de sloep, die reeds 

 door de bemanning naar buiten gebragt werden. 



De vijand in het fort gedrongen zijnde en tevens te water de inscheping 

 trachtende te beletten, zoo was deze, bij den donkeren nacht en door het ge- 

 brek aan kleine vaartuigen, uiterst moeijelijk. Het gelukte dan ook maar aan 

 een zeer gering gedeelte van de bezetting om aan boord van de pantjalang 

 BanJca te komen. Daaronder bevonden zich de Resident D. Ruhdé, de komman- 

 dant J. C. Vetter en de overige officieren. 



Van 's Compagnie's eigendommen was alleen het geld gered; al het overige,, 

 waaronder zes kisten opium, zoomede al de particuliere bezittingen, viel in 

 handen der vijanden. 



Na tot straat Singapoera door twee vijandelijke praau wen vervolgd te zijn, 

 kwam de BanJca te Malakka aan. De sloep Johanna was op de buitenreede van 

 Riouw aan den grond geraakt en door den vijand genomen. 



Het bestuur te Malakka hield zich overtuigd, dat zoowel Radja AH als de 

 Sulthan Mahmoed in deze zaak de hand gehad hadden. Wij zullen nagaan in 

 hoever de bijkomende omstandigheden dit bevestigen of wederspreken. 



Wat betreft Radja Ali komt het volgende in aanmerking. Sedert nagenoeg 

 vijftig jaren waren zijne voorouders en voorgangers, de onderkoningen van 

 Riouw, in onmin, dikwerf in oorlog geweest met de O. I. Compagnie. Hij zelf 

 was in de gelegenheid geweest om de zwakke zijden van het bestuur te Malakka 

 te leeren kennen. Hij wist, dat, zonder buitengewone middelen, dia plaatsen 

 hare ondeihoorighcden niet tegen eenen krachtigen aanval bestand waren. N<m.;- 



