o o -i 



500 en de Chinezen 1000 Spaansche matten doen opbrengen en schenen niet 

 genegen om het daarbij te laten; de meeste Chinezen verlieten ook de plaats. 

 Eerst trok de Sulthan naar Lirigga en van daar naar Pahang. Hij bevond zich 

 daar in het begin van 1788. Vier inlandsche militairen, van het voormalige 

 garnizoen te Riouw, die door de Maleijers gevangen genomen en naar Pahang 

 gebragt waren, wisten naar Riouw te ontkomen en legden daar, op 16 Maart 

 1788, de verklaring af, dat zij altijd bij den Radja Bandahara waren in huis 

 geweest en dat, „nu bereids twee maanden geleden (dus in Januarij) de Sulthan 

 „met eenige radjas vergadering had gehouden , waarbij de Sulthan had voorge- 

 slagen, of het niet goed was, dat men eenen brief naar Malakka zond, om 

 „te zien met, de Compagnie weder goede vrienden te worden; dat radja Ban- 

 „dahara daarop gezegd zou hebben zulks vergeefs zoude zijn, om bij de Com- 

 pagnie weder in vriendschap te kunnen komen, en dat zij liever de Solokkers 

 „tot hulp zouden roepen; waarop Radja Indra Bongsoe naar Solok (of de So- 

 z/lokkers?) vertrokken is, om Radja Alam en Radja Moeda wederom te roepen, 

 t/om , van Pahang over land naar Rembau, zoo Malakka te willen attakeren. 

 ,z Alsmede dat zij gehoord hebben, dat de Sulthan tijding over Rembau gekregen 

 z/had, dat de gewezene Resident weder op Riouw was, maar de vorige kom- 

 z/mandant der militie niet; dat daar een ander voor in de plaats was gekomen/'' 

 De juistheid van deze berigten bewijst, dat de Sulthan spionnen te Malakka 

 had. Verder verklaarden de vier bovenbedoelde militairen gehoord te hebben, 

 dat de Sulthan nog in de maand Maart met twintig groote pendjadjaps, ieder 

 gewapend met twee achtponders, behalve de kleine vaartuigen, naar Lingga 

 wilde vertrekken. 



Toen nu Sulthan Mahmoed bij zijne rijksgrooten geen bijval vond tot zijn 

 voornemen om zich met de Nederlandsche Compagnie te verzoenen , maar daar- 

 entegen de Gouverneur-Generaal van Bengalen hem hulp geweigerd en geraden 

 had, om zich stil aan de Nederlanders te onderwerpen { J ), trachtte hij dat doel 

 te bereiken door tusschenkomst van den Sulthan Ibrahim van Selangoer en van 

 zijnen oud-oom den Sulthan van Trengganoe Mansoer Sjah, die lang met liet 

 bestuur van Malakka op eenen goeden voet had gestaan. 



De eerste schreef, onder dagteekening van 13 Maart 178S aan den Gouverneur 

 van Malakka: „Ik heb een brief van Sulthan Mahmoed ontvangen. Is mijn 

 //vriend genegen dat hij zich met de Compagnie weder verzoene, dan wil ik 

 „wel de middelaar daarvan zijn. Dit wil ik tot vergelding van de aan mij 

 „bewezen gunst en betoonde liefde door de Compagnie doen, vermits ik veel 

 „aan de Compagnie en mijnen vriend verschuldigd ben; doch vooraf verzoek 

 „ik dat mijn vriend geen kwaad van mij gelieve te vermoeden, waarom ik als 

 „dan veelmaal excuus verzoek, terwijl ik verklaar 's Compagnic's vijand ook 

 „mijn vijand te wezen. Doch behaagt het mijn vriend in deze mijne geringe 

 (!| Aauteelwning in erneu bundel extracten in hd Gouvcrncmcnts archief Ie Poeloe Piuang 



