

0;t 



»V IV tj - - - 



ywijl het verraad, de trouwlooshcid, ea vooral de ongehoorde ondankbaarheid 

 ,,van den vorst te zeer buiten strijd staan en allcnthalve veel te groot zijn, om 

 ,/dien boozen regent te kunnen pardonneren." 



liet bestuur van Malakka zou ook gehandeld hebben lijnregt in strijd met 

 de bevelen der Hooge Regering, indien het Sulthan Mahinoed in genade had 

 aangenomen. 



De Regering was van den atfnvang af zoo doordrongen geweest van de 

 scluild van den vorst ten opzigte van het te Riouw gepleegde verraad, dat zij, 

 bij een brief van 23 Januarij 1788 aan den Gouverneur van Malakka, vroeg, 

 op welke wijze //de Sulthan van Djohor en zijne rijksraden , mitsgaders de overige 

 //deelhebbers in hunne verraderij" het best zouden kunnen worden gestraft. 



De Resident Ruhdé, die inmiddels weder te Riouw was en wiens gevoelen 

 omtrent deze vraag werd ingewonnen, gaf, volgens een brief van 18 Mei 17S8, 

 als zijne overtuiging te kennen: //dat niets zoo wenscbelijk ware als dat men 

 z/die trouwloozen, met hoop van een gunstig succes, in hunne schuilboeken 

 z/kon aantasten en verdelgen; dan, daar zij het door eene stipte waakzaamheid 

 //Onmogelijk maken en op de eerste tijding van onze aannadering terstond de 

 z/vlugt naar Indragiri of Djambi nemen en daar landwaarts in loopen zullen, 

 //zou het met onderwerping aan UwelEdelGestrenges doorzigtig oordeel, naar 

 z/mijn gering inzien raadzaam wezen hen aan hun lot over te laten, naardien de 

 ,/armoede, die zijlieden lijden, eene wezenlijke kastijding voor ben is, indien 

 z/inen maar verzekerd kan zijn, dat zij geen aanhang maken om de herneming 

 //van dit bij hen zoo zeer geliefd eiland te beproeven of door zeerooverijen de 

 z/vaart in deze straat te belemmeren." 



Deze zienswijs van den Resident Ruhdé moet men billijken; het ware 

 onmogelijk geweest met de zeilvaartuigen van dien tijd den Sulthan en zijnen 

 aanhang te achterhalen, want hij was te zwak om weerstand te bieden, en in 

 de honderden eilanden van zijn gebied zou bij genoeg schuilhoeken bebben kun- 

 nen vinden om alle pogingen om hem in banden te krijgen zeer lang te verij- 

 delen. Het was dus werkelijk beter hem aan zijn lot over te laten, maar 

 mmcr voorbereid te zijn op aanslagen tot verontrusting van Riouw. 



Toen de openingen van de vorsten van Selangoer en Trcngganoc ten gunste 

 ran Sulthan Mahmoed geen ingang vonden bij den Gouverneur van Malakka,, 

 trachtte de Sulthan al de Maleische vorsten over te balen tot een verbond om 

 lem des noods met geweld weder in het bezit van Riouw te stellen. Hij begaf 

 lieh nog in betzelfde jaar 1788 naar Trengganoe, alwaar bij reeds dadelijk in 

 sijn belang wist over te halen den Siakschen prins Said Ali, die in die streken 

 oorloogde en Sangora had vernield. Sulthan Mangsoer van Trengganoe wilde 

 echter nog niet dadelijk openlijk zich begeven in eene onderneming, die zulke 



