— 280 — 



Toen, na de gebeurtenissen van het jaar 1813, Holland weder plaats nam 

 in de rij der onafhankelijke staten, werd, den 13 den Augustus 1814, door Groot - 

 Brittannie en de Vereenigde Nederlanden gesloten de zoogenaamde Londen sche 

 Conventie, ten gevolge waarvan Nederland van Groot-Brittannie terug zou 

 ontvangen de bezittingen, die in den aanvang des jongsten oorlogs, namelijk op 

 den l sten Januarij 1803, in de zeeën en op de vaste landen van Amerika, Afrika 

 en Azië, door Holland werden in bezit gehouden, met uitzondering van de 

 Kaap de Goede Hoop, Demerari, Essequebo en Berbice. 



De terugkomst in Frankrijk van Napoleon I, in het jaar 1815, had ook 

 eenen nadeeligen invloed op de tenuitvoerlegging van de Londensche Conventie, 

 zoodat daar eerst in 1816 mede kon worden aangevangen, maar toen ook deden 

 zich van de zijde der Britsche autoriteiten in den Indischen Archipel velerhande 

 moeijelijkheden voor, die haren oorsprong hadden in den niet onnatuurlijken 

 weerzin om deze rijke gewesten voor de oude mededingers der Britten te ont- 

 ruimen. Het onderwerp, dat wij in deze bladen behandelen, vereischt geene 

 bijzondere geschiedenis van den loop der Londensche Conventie. Genoeg zij het 

 aan te stippen , dat ondervondene bezwaren , vermeerderd nog door de bezetting van 

 Singapoera door de Engelschen en door de erkenning hunnerzijds van Tongkoe 

 Long als Sulthan van Djohor, het noodig deden zijn, dat eene nadere regeling 

 tusschen Nederland en Groot-Brittannie werd getroffen. 



De onderhandelingen daartoe hadden plaats te Londen in het jaar 1820, maar 

 leidden niet tot eenig resultaat, vooral niet omdat men het over Singapoera niet 

 kon eens worden. En dit kon te moeijelijker, omdat de Engelsche regering 

 vast besloten had, om, het mogt kosten wat het wilde, Singapoera te behouden. 

 De Heer Canning, een der onderhandelaren met de Nederlandsche gevolmagtig- 

 den over de Oost-Indische zaken, aarzelde zelfs in 1824 niet, in het openbaar 

 te verklaren, dat hij ten aanzien van het regt van bezit van Singapoera van 

 oordeel was, „dat het eene groote fout zou zijn op dit bijzondere geval de al- 

 gemeene beginselen van Europesche staatkunde of eenige verhevene romantische 

 gevoelens van zedelijkheid (morality) toe te passen" ( 1 ). 



In het laatst van 1823 werden de onderhandelingen op nieuw te Londen 

 hervat, en werden gevoerd, van de Nederlandsche zijde door de heeren H. Fagel 

 en A. R. Falck en van de Britsche door de heeren G. Canning en C. W. W. 

 Wynn, en reeds dadelijk werd in beginsel vastgesteld, dat Malakka en omlig- 

 gende plaatsen benevens Singapoera aan Engeland zouden komen. De Neder- 

 landsche gevolmagtigden opperden het denkbeeld, dat de contracterende partijen 

 zouden aannemen eene lijn, beginnende aan den ingang van straat Malakka, 

 ter hoogte van Kedah of van den 6 den graad Noorderbreedte, en eindigende in 



(l) Zie C. M. Smulders, Geschiedenis en verklaring van het tracfaat van 17 Maart. 182i; 

 1856, bl. 127. 



