— 282 — 



van Djohor. Dat rijk toch moest dientengevolge worden gesplitst, omdat een 

 groot gedeelte er van, namelijk, dat, hetwelk thans het rijk van Lingga, Riouvv 

 en onderhoorigheden uitmaakt, reeds sedert Pebruarij 1824 van Malakka was 

 afgescheiden, voor zooveel betreft de administratieve indeeling. Dat gedeelte 

 maakte dus, tijdens de onderteekening van het Londensch tractaat, geene on- 

 derhoorigheid meer uit van Malakka. 



Maar deze omstandigheid bragt mede, dat een gedeelte van het rijk van- 

 Djohor onder de Nederlandsche en een ander gedeelte onder de Britsche souve- 

 reiniteit moest worden gesteld, en wel het Nederlandsche gedeelte onder dat 

 van den vorst, die de rijks-insigniën bezat en het Britsche onder dat van den 

 pretendent, wiens belangen de Britten zich hadden aangetrokken , alleen om zich 

 eenigen titel van bezit ten aanzien van Singapoera te verschaffen, al ware het 

 ook dat, zoo als wij boven uit den mond van eenen Britschen staatsman aan- 

 haalden, de beginselen van Europesche staatkunde of verhevene romantische 

 gevoelens van zedelijkheid, dit mogten verbieden. 



Dat het den Sulthan van Djohor hard zou vallen de helft van zijn rijk te 

 moeten afstaan, was natuurlijk; te meer omdat de ijdelheid, aan de inlandsche 

 vorsten zoo eigen, hem zou wederhouden in te zien, dat zijn gezag op het Ma- 

 leische schiereiland geheel in het niet was gedaald en nimmer te herstellen 

 zou zijn. 



Het was dus eene delicate zaak den vorst goedschiks tot berusting in den 

 omtrent hem genomen maatregel te doen besluiten, maar gelukkig kon de Re- 

 gering beschikken over eenen man, die met de Maleische taal, zeden en eigen- 

 aardigheden geheel vertrouwd was en dus de noodzakelijke vereischten bezat, 

 om zulk eene zaak tot een goed einde te brengen. Het was de Maleische trans- 

 lateur van het Gouvernement Christiaan van Angelbeek, aan wien bij het be- 

 sluit van den Gouverneur-Generaal van der Capellen van 28 Februarij 1825 

 N°. 3, werd opgedragen eenen brief van Zijne Excellentie over dit onderwerp 

 aan den Sulthan van Lingga over te brengen en den inhoud daarvan mondeling 

 te adstrueren. Ook de bespreking van eenige andere zaken, voornamelijk den 

 zeeroof betreffende, was den Heer van Angelbeek opgedragen. 



De heer van Angelbeek begaf zich ten eerste naar Singapoera, om den 

 Resident aldaar, J. Crawfurd , van het doel zijner zending kennis te geven. Dat 

 de heer Crawfurd de zoogenaamde regten van Sulthan Hoesin voorstond, spreekt 

 van zelve; maar de heer van Angelbeek, de zaak beschouwende als een fait 

 accompli, waaraan eene zwakke natie tegenover eene sterkere zich zoo dikwerf 

 moet onderwerpen, vatte hieromtrent geene discussie op en begaf zich naar 

 Riouw, om het hoofddoel van zijne zending ten uitvoer te brengen. De heer 

 van Angelbeek kwam den 23 sfen April 1825 te Riouw aan en deed dadelijk den 

 onderkoning Radja Djafar, als gevolmagtigde van den Sulthan, mededeeling 

 van het doel zijner komst. De brief van den Gouverneur-Generaal van der 





