— 283 — 



Capellen aan den Sulthan Abd'oerrahman besprak uitvoerig de aanleiding en 

 de noodzakelijkheid van den omtrent het Djohorsehe rijk genomen maatregel en 

 toonde aan de voordeelen die daaruit zouden kunnen voortvloeijen voor den 

 Sulthan, die, in de toenmalige omstandigheden, door de erkenning van Tong- 

 koe Long tot Sulthan van Djohor door de Engelschen, op verre na niet bij 

 inagte was zijn gezag op het Maleische schiereiland te doen gelden, te minder 

 doordien niet alleen de toemenggoeng van Djohor, maar ook de bandahara van 

 Pahang de zijde van Tongkoe Long hadden gekozen. Eindelijk werd door den 

 Gouverneur-Generaal aan den Sulthan en den onderkoning de belofte gedaan 

 van eene geldelijke tegemoetkoming tot vergoeding der schade, die zij door deze 

 schikking mogten lijden. 



Aanvankelijk was de onderkoning Radja Djafar volstrekt niet met de zaak 

 ingenomen ( a ) en maakte hij, trouwens zeer natuurlijk, bezwaar om dienaan- 

 gaande te onderhandelen alvorens den Sulthan daarvan te hebben kennis ge- 

 geven en te kunnen te rade gaan met Tongkoe Said Moehamad Zain, die zoo- 

 wel des Sulthans als des onderkonings volste vertrouwen genoot, en zich toen ter 

 tijd te Lingga bevond. Onmiddellijk werd hij uitgenoodigd om zich naar Riouw 

 te begeven. Hij kwam daar aan op den 16 den Mei, vergezeld van den panghoeloe 

 Hamba Radja en den Soelewatang van Lingga, Ibrahim. 



In weinig tijds wist de heer van Angelbeek deze grooten te overtuigen van 

 het noodzakelijke en onherroepelijke van den ten aanzien van het oude Djo- 

 horsehe rijk getroffen maatregel, en de Soelewatang Ibrahim werd daarop naar 

 Lingga teruggezonden, om den Sulthan den geheelen stand van zaken mede te 

 deelen en zijne beslissing te vragen. De Soelewatang keerde spoedig terug, met 

 het berigt, dat de Sulthan in alles genoegen nam en de handelingen des onder- 

 konings volkomen goedkeurde. Hiervan werd door den onderkoning schriftelijk 

 den Gouverneur-Generaal kennis gegeven, terwijl de Sulthan nog een laatste blijk 

 gaf van zich wel degelijk als den regtmatigen bezitter van het Djohorsehe rijk te 

 beschouwen, door bij eenen brief van 21 Sjawal 1240 (8 Juuij 1825), het hem 

 ontnomene gedeelte aan zijnen broeder den Singapoerschen Sulthan te //schen- 

 ken/' En op deze wijze had de verbrokkeling plaats van een nog kort te 

 voren zoo geducht Indisch rijk. 



De overwinning door de Engelschen in deze zaak behaald was aan de au- 

 toriteiten te Singapoera nog niet voldoende. Zij wilden meer, al ware het door 

 verdraaijing van de duidelijkste woorden van het tractaat. In een' brief van 

 den Resident J. Crawfurd aan het Gouvernement van Bengalen, gedagteekend 

 1 October 1824 ( 2 ), werd het regt van den Toemenggoeng van Djohor op het 



(!) Radja Djafar bezigde eene zeer juiste vergelijking: om de positie van den Sulthan te schet- 

 sen: hij zeide, dat de vorst, thans moest, worden beschouwd alsof hem door zijnen beschermheer het 

 hoofd en de beenen werden afgenomen, daar Djohor en l'ahaug de ware grootheid van het rijk 

 uitmaakte. 



(2) Journal of the Indian Archipelago, deel Vil, bl. 356. 



