— 300 — 



kostte den Resident A. L. Andriesse eenige moeite om den Sulthan te doen be- 

 grijpen, dat zijne plannen als geheel aandruischende tegen de contracten met het 

 Gouvernement, onmogelijk verwezenlijkt konden worden. Eerst in April 1845 

 bepaalde zich des Sulthans keus op Radja Ali, oudsten broeder van wijlen Radja 

 Abd'oerrahman. Deze keus werd door het Gouvernement goedgekeurd en op 19 

 Julij van dat jaar bezegelden de beide vorsten het eedformulier van wederzijdsche 

 trouw. Alseene nieuwe toevoeging daarbij zijn aan te merken de woorden ten slotte: 



//Voorts zal Lingga, Riouw en onderhoorigheden door den onderkoning be- 

 //heerd worden." 



Vroeger luidden die formulieren meer als verbindtenissen tusschen bondge- 

 nooten; thans werd de onderkoning aangesteld als algemeen rijksbestierder. 



Indien Sulthan Moethafars buitensporigheden zich hadden bepaald tot geld- 

 verkwisting zou het kwaad van minder belang zijn geweest, want zijne hulp- 

 bronnen zouden eenmaal uitgeput zijn en dan zou daar van zelf een einde 

 aan gekomen zijn. Maar de bij hem opgewekte trots en de voortdurende inblazingen 

 van zijne Singapoersche vrienden, die niet ophielden hem diets te maken dat 

 hij een groot en magtig vorst was, deden hem eene rigting volgen, die onver- 

 mijdelijk zijn val moesten ten gevolge hebben. Hij waande zich weldra even 

 groot en magtig als de aanzienlijkste vorst, die ooit den Djohorschen troon had 

 bezeten en hij wilde evenzeer zijn invloed doen gelden op al de deelen, die, 

 vóór de splitsing in 1821, het rijk van Djohor uitmaakten. Door banden van 

 bloed- en aanverwantschap was hij naaiiw verbonden aan den onder Britschen 

 invloed staanden Sulthan van Trengganoe, dien hij herhaaldelijk in zijn rijk 

 bezocht, niettegenstaande de Residenten van Riouw het hem telkens ten sterkste 

 afrieden. Verblind door de grootspraak van Sulthan Moethafar meende de 

 Sulthan van Trengganoe door zijn invloed zich magt te kunnen verschaffen over 

 zijne naburen, met name over den bandahara van Pahang, vroeger mede een 

 onderdeel van Djohor. Hij kende Sulthan Moethafar geheel het regt toe om in 

 de voormalige deelen van Djohor te gebieden; ja zelfs schreef hij officieel aan 

 den Gouverneur der Britsche bezittingen op het Maleische schiereiland, dat hij 

 den Sulthan van Lingga alsnog beschouwde als den geregten koning van Djohor 

 en, als zoodanig, ook als den wettigen gebieder en eigenaar van Pahang. Evenzoo 

 had Sulthan Moethafar zich de zaken aangetrokken van den Sulthan van Djohor, 

 die zich door het Britsch bestuur in zijne regten gekrenkt achtte. 



Dat deze bemoeijenissen van Sulthan Moethafar met landen, die sedert 1821 

 geheel aan den Nederlandschen invloed waren onttrokken, aan de Britsche 

 autoriteiten evenmin als aan de Nederlandsche aangenaam waren is zeer na- 

 tuurlijk en de Gouverneur van Prince of Wales Island, Singapoera en Malakka, 

 Butterworth, verzocht dan ook den Gouverneur-Generaal van Nederlandsch-Indië 

 den Sulthan' aan te zeggen om zoo spoedig mogelijk de Britsche bezittingen te ver- 

 laten en zich niet meer met de inlandsche hoofden van het Maleische schierei- 

 land in te laten. 



