( 95 ) 



stonden, die ons in zeer grooten angst en rer- 

 legenheicl bragten. 



De Soesoehoennan echter bleef zich uiterlijk 

 aanstellen, als of bij bet waarlijk op regt met 

 ons meende, en gaf voor, dat alles, wat omtrent 

 bet overloopen der Javanen was voorgevallen , 

 buiten zijne voorkennis geschied was, belovende 

 alle zijne krijgsmagt te zullen uitzenden , om 

 zijne onderdanen tot hunnen pligt te brengen, en 

 de Chinezen te verdelgen. 



Zelfs klaagde hij over VAN vet^sen, Kom- 

 mandant te Kar ta soera , zijne Hofstad , dat hij 

 te veel geloof gaf aan de kwade geruchten, die 

 zijne vijanden kwanswijs van hem uitstrooiden, 

 als of hij het verbond met de Compagnie bre- 

 ken, en de Chinezen helpen wilde. 



Men had te Samorang geen doorzigt genoeg, 

 om voor zeker te kunnen besluiten, hoe eigen- 

 lijk de Vorst gezind was : men hooide van alle 

 zijden wel kwaad gerucht; doch zijne gedurige 

 verzekeringen van vriendschap hielden in onze- 

 kerheid menschen , die of den geveinsden aard 

 van dien Vorst niet genoeg kenden, of niet ge- 

 loofden , dat hij iets tot ons nadeel zoude durven 

 ondernemen, tot dat men eenigen tijd lang geene 

 tijding van Kartasoera , door het bezetten der 

 wegen, hebbende kunnen erlangen, eindelijk de 

 droevige mare kreeg, dat de sterkte te Karta- 

 soera was belegerd , den bezettelingen alle toevoer 

 afgesneden, en eindelijk door hen had moeten 

 - .- . N ver- 



