( 102 ) 



öp den troon hersteld ift&rA, hetgeen niet lang hierna 

 gehemde. 



Want aangezien liet verhond tusschen de Chi- 

 nezen en Javanen ( volkeren , die elkandercn in 

 het hart haten ) niet lang stand hield of kondc 

 honden , en de nieuwe Keizer geen moed noeh 

 vermogen had, om zich op den troon te vestigen, 

 was het rijk van dien Vorst van korten duur. 



Iïet geen echter zijnen val verhaastte, was, dat 

 de Chinezen weder aanhoden, om zich, op zekere 

 voorwaarden, den ouden Keizer te onderwerpen , 

 en dat velen der afgevallene Regenten zich 

 werkelijk aan dien Vorst onderwierpen , die de 

 laatsten wel weder in genade aannam, doch met 

 de Chinezen niets te doen wilde hehhen, nemende 

 vastelijk voor, hen van Java te verjagen en met 

 Wortel en tak uitteroeijen. 



Hiertoe verzocht de Keizer hulptroepen van 

 de Compagnie, hetgeen men hem wel beloofde, 

 maar in dezen tijd nog niet kon volbrengen. 



Aanmerkelijk is het, dat de Keizer weder be- 

 zit van zijne Hofstad kreeg op eene wijze, die 

 niemand zich had kunnen voorstellen, en regts- 

 draads strijdende tegen het oogmerk van diegenen, 

 die onwetende daartoe den weg baanden. 



De Madurees , zoo als ik vooraf gemeld heb, 

 den Soesoehoennan ongenegen, wist zich van deze 

 gelegenheid meesterlijk te bedienen, om, zoo als 

 men zegt, in troebel water te visschen. 



Hij dacht den ouden Keizer voor altijd van 

 den troon te bcrooven, en op voorwaarden, die 



met 



