I ( 179 > 



<ïe Mantjanagarasche landen, ja zelfs grooto hoop 

 tot de opvolging, zoo de Vorst zonder kinderen 

 stierf; doek deze geheelo onderhandeling liep op 

 niets uit, en de uitkomst leerde, dat hij niets 

 minder dan onderwerping in den zin had; want 

 twee dagen daarna verklaart hij openlijk Keizer 

 te willen zijn, dat genoegzaam in den geheelen 

 zamenbang van zaken was na te gaan. Zijne 

 zendelingen hadden hem bij alle gelegenheid met 

 den naam van Soesoehoennan genoemd; onze 

 Samarangsche Hoofd- regent, nevens den Ja- 

 vaansohen Tolk, werden hem nog toegezonden, 

 doch hij bood denzelven niet eens eenen stoel 

 aan , schepende hen mot een korstwijlig praatje, 

 niets tor zaak doende, af. 



Men verzocht wel nader met zijne Pepattis 

 te spreken , die in het aanbod schenen genoe- 

 gen te nemen, en geene zwarigheid gemaakt 

 haddon, te verzekeren, dat hun Meester tot het 

 aannemen dier verdragpuiiteii. wel zoude te be- 

 wegen zijn; doek het viel anders uit, want zijn» 

 broeder mangxoe dining-rat werd door de 

 Mafltjanagarasehe volkeren geslagen, en hij 

 t:ok zelf kort daarop naar die landen-, ecnlijk 

 nogmaals om zijne bloeders verzoekende,, alsme- 

 de om eenen trompetter, dien voorheen nie- 

 mand als. de Keizer alken had. 



Niet lang daarna maakte maas said zich. 

 meester van Pranaraga^ verjagende den zoon 

 van ma^g&qe boemie uit het Madionsche. Op 



de- 



