( 199 > 



der had willen ontnemen ; dat hij toen, zicli niet 

 meer veilig aan het Hof oordeelendc, hetzelve 

 verlaten en de wapenen opgevat heelt, waarna 

 hij eenen grooten aanhang, zelfs van de voor- 

 naamste Rijksgrooten, kreeg, die hem eindelijk 

 tof hunnen Vorst hehben gehuldigd. 



Geen wonder dan , dat zij best oordeelden , 

 indien het immers doenlijk was , door zaclite 

 middelen , en door wat te geven en te nemen , 

 dien Vorst op onze zijde te lokken, en dus 

 eenen oorlog, die schatten, waarvan hieronder 

 nader , wegsleepte , te doen eindigen ; en juist 

 op hetzelfde tijdstip geschiedde de vereeniging. 

 Aangenaam was dierhal ve de tijding van dèn. 

 getroffen vrede met mangkoe boemie, en nu 

 ontbrak er niet meer aan, dan om maas said 

 mede te bevredigen , die nog al de oude rol 

 bleef spelen. 



Want , terwijl de Gouverneur met mangkob 

 boemie over den vrede handelt, trekt hij met 

 zijne geheele magt op , om of de onderhande- 

 ling en bijeenkomst te verhinderen of wel 

 met een ander oogmerk , meenende sommigen, 

 om met zijnen schoonvader zich wederom te 

 bevredigen. In geen klein gevaar bevond zich 

 de heer Gouverneur; want als maas said wat 

 eerder gekomen was, zoude hij dien kleinen hoop 

 gemakkelijk hebben kunnen omringen ; maar 

 gelukkig was- die heer reeds vertrokken, en de 

 Sultan week op zijne aankomst met den Kom- 



mis- 



