( 233 ) 



door dien Vorst ooit heussclielijk onthaald wer^ 

 den, te kennen gevende, uit naam van hunnen 

 Meester , dat hij wel wenschte , dat Java weder , 

 als voorheen , door één Vorst geregeerd werd , 

 maar , zoo dat niet konde wezen , verzocht maas 

 said stil en gerust te mogen leven , en tot on- 

 derhoud erlangen de landschappen T^aro , Ma- 

 tesse, Kadoewang en Patjitan ; dat alsdan timor 

 en pringalaija als gijzelaars ten Hove zoude 

 Mijven , waarop aan zijne zendelingen geant- 

 woord werd , dat de verdeeling der landen ge- 

 maakt was voor altoos , en niet konde veranderd 

 worden , echter dat Kadoewang en Patjitan wel 

 zoude kunnen gaan, maar dat said zelf wel 

 eerst diende te komen. 



Timor zwoer daarop trouw aan den Soesoe- 

 hoennan en de Compagnie ; doch aan den Sultan, 

 was hij niet te bewegen, hetgeen echter aan said 

 Werd te kennen gegeven , te moeten geschieden, 

 zoo men met gerustheid eikanderen zoude mogen 

 vertrouwen. 



Hierna kwam men overeen , met voorkennis 

 en goedkeuring van den Heer Gouverneur , dat 

 maas said met het Opperhoofd abrahamsz 

 een mondgesprek zoude houden , hetgeen ook 

 voortgang nam op eene plaats, omtrent twee kleine 

 uren van Soeraharta af, zijnde de Pangéran timor 

 als gijzelaar te Soeraharta achter gelaten. 



De ontmoeting was zeer vriendelijk, en hij 

 «ntving met blijdschap den brief van den Heer 



Gou* 



