( 234 ) 



Gouverneur, die hem aanraadde en aanspoorde,, 

 yich te onderwerpen , waarop hij betuigde , dat 

 Jiet thans ware ernst was, en dat hij in vtede 

 €ii vriendschap met den Soesoejioennan , en de 

 Maatschappij wilde leven en sterven, tfij wa> ook 

 genegen , mede naar Soerakarta te vertrekken , 

 a^aar npg eenigzins bedeesd yan harte , omdat 

 liet leger nog niet ingetrokken was, en daarin zicU 

 bevond de zwager van den Sultan, Radeen Tora- 

 mangpng prowo piiied.jo , voor wien hij be- 

 schaamd was ; echter wilde hij niet gaarne te doen 

 hebben met den Sultan; en eindelijk smeekte hij, 

 dat de Soesoehoennan een weinig buiten Soera- 

 karta hem wilde te gemoet komen, als wanneer 

 hij Zijne Hoogheid de verpligte onderwerping zou- 

 de betoonen , met bede nogtans, dat hij daarna 

 op eenen stoel zoude mogen zitten , gelijk de 

 Prins van Madiira^ want anderzins moeten de 

 Jiofgrooten, zelfs de Rijksbestierders, naar de 

 Oostersche wijze, op den grond nederzitten. 



Des anderen daags begaf zich de Soesoehoen- 

 nan tot omtrent een half uur van Soerakarta af, 

 alwaar de Pangéran maas said Zijne Hoogheid 

 opwachtte, welken als hij zag aankomen , zoo trad 

 hij toe, vooraf zijn topje, of een zoogenaamd 

 k rijgshoedje, en zijn rotting van zich gegeven heb- 

 bende , en wierp zich neder voor des Keizers voe- 

 ten, die hem echter weder vriendelijk opbeurde , 

 en vervolgens over zich liet nederzitten op eenen 

 bank, waarna het Opperhoofd abra ha msz, zoo 



wel 



