{ 321 ) 



seïijk te maken! en daar het zoo wel onder de 

 pligten van den geneesheer behoort, de ziekten 

 zijner lijders te herstellen, als hen voor dezelve 

 te bewaren , voldoet hij dan wel aan dat oogmerk, 

 wanneer hij dezelve van onder zijne behande- 

 ling weglaat gaan met eene groote voorbeschikt- 

 heid, om die ziekte terug te krijgen , terwijl de 

 hulpmiddelen, welke hij tot hunne genezing 

 heeft, hoe langer hoe krachteloozer worden? 

 En dit bekende onze waardige Schrijver zelf, 

 wanneer hij zegt: « Dien genen, welke in hee- 

 cc te gewesten eenige ondervinding gekregen 

 « hebben , zal de treurige daadzaak niet ont- 

 cc gaan zijn , dat , na iederen aanval van dy- 

 « senteria , en na ieder jaar langer verblijf 

 « tusschen de keerkringen , dit middel ( de ca- 

 <c lomel ) grootere moeite heeft , de ziekte te 

 <c overwinnen ; na verloop van tijd , wanneer 

 « de tusschentijden tusschen de aanvallen kor- 

 « ter worden , vinden wij het eene zeer ver- 

 « drietige geneeswijze, den mond gedurig door 

 «kwik aantedoen; en wat erger is, de verlig- 

 cc ting , hierdoor aan de kwaal toegebragt , is 

 « slechts palliatif; zoodra de werking ophoudt, 

 «krijgen wij den lijder terug, erger dan ooit; 

 « op het laatst kan de organismus in het ge- 

 « heel niet meer aangedaan worden, en de lijder 

 cc sterft , daar het eenigst hem overblijvende 

 «redmiddel hem ontbreekt, namelijk, verande- 

 « ring van klimaat.". 



De 



